Οικονομική Κρίση, Κρατική Παρέμβαση και ΟΠ
Οι Οικολόγοι Πράσινοι πρέπει να έχουν ξεκάθαρη θέση για την κρίση αλλά πρέπει να αναλογισθούμε βαθειά αν η κρίση προέρχεται από την έλλειψη κρατικής παρέμβασης. Στο υπάρχον νομικό και θεσμικό πλαίσιο που γέννησε την κρίση όχι μόνο δεν απουσίαζε η κρατική παρέμβαση αλλά είχε μάλιστα “θεοποιηθεί” ως η μηχανή που γεννά πλούτο.
- Με κρατική παρέμβαση χαμήλωσαν τα επιτόκια και προωθήθηκε η κουλτούρα του δανεισμού σε βαθμό που όλοι βρέθηκαν χρεωμένοι
- Κρατικά μονοπώλια ήταν οι εταιρείες που είχαν σαν καθήκον την μέτρηση του ρίσκου και έβαζαν την βαθμολογία του απόλυτα ασφαλούς στα χαρτοφυλάκια δανείων που τώρα μαζικά χρεοκοπούν
- Το ιστορικό κρατικών παρεμβάσεων σε κάθε μικρή ή μεγάλη οικονομική κρίση ήταν αυτό που οδήγησε τους οικονομικούς παίκτες να αναλάβουν όλο και μεγαλύτερα και πιο παράλογα ρίσκα αφού υπήρχε η πεποίθηση ότι το κράτος πάντα θα καλύπτει τις ζημιές.
Η λύση βέβαια δεν μπορέι να είναι ούτε και ο αχαλίνωτος καπιταλισμός. Στα χρόνια που προηγήθηκαν και που τουλάχιστο εγώ τα παρακολουθώ υπάρχει πλειάδα έγκυρων σχολιαστών που αναδείκνυαν ακριβώς αυτές τις αδυναμίες και προειδοποιούσαν για τα αποτελέσματα που σήμερα βλέπουμε. Δυστυχώς όμως αυτές οι φωνές και παράγοντες της κοινωνίας των πολιτών ήταν πάντα στο περιθώριο των ΜΜΕ και της κρατικής εξουσίας. Αρκετοί είχαν διατυπώσει και συγκεκριμένες προτάσεις ελέγχου και διαχείρισης της κατάστασης. Η λύση για ένα βιώσιμο και υγιές οικονομικό σύστημα βρίσκεται στην ενεργοποίηση και ενίσχυση του δυναμικού που υπάρχει στην κοινωνία των πολιτών για έλεγχο των αγορών και της οικονομίας.
Πρέπει να ζυγίσουμε πολύ την στάση μας. Η κρατική παρέμβαση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αυτό ισχύει και για το προωθούμενο σχέδιο “σωτηρίας” των 700 δις. Υποστηρίζοντάς το ρισκάρουμε την φήμη μας. Ποντάρουμε σε λάθος “άλογο”.
Η δυναμική της κρίσης βέβαια σίγουρα θα οδηγήσει σε όλο και εντονότερη κρατική παρέμβαση και τολμώ να πώ σε ενίσχυση το αστυνομικού και δικτατορικού χαρακτήρα της πολιτικής εξουσίας. Δεν πρέπει να ταυτίσουμε το χώρο μας με τον φαύλο κύκλο κρατικού αυταρχισμού και έκτακτων μέτρων που σίγουρα θα ακολουθήσει και χωρίς την βοήθειά μας. Η κρίση θα επιλυθεί όταν η κοινωνία των πολιτών εξασφαλίσει το ρόλο που επιβάλλεται να έχει στον έλεγχο της πολιτικής και οικονομικής διαδικασίας. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας και αυτό το σύνθημά μας.
Ηδη η κοινωνία των πολιτών δραστηριοποιείται. Στις ΗΠΑ τα γραφεία των βουλευτών τις τελευταίες μέρες έχουν κατακλυσθεί από πρωτοφανή σε αριθμό φαξ, τηλεφωνήματα και email πολιτών που διαμαρτύρονται για το σχέδιο Πόλσον που στην ουσία καταληστεύει τον ήδη χρεοκοπημένο φορολογούμενο πολίτη για να ξελασπώσει τις τράπεζες. Αυτός είναι ο λόγος που ξαφνικά βλέπουμε βουλευτές και γερουσιαστές να διατυπώνουν αντιρρήσεις και να εναντιώνονται. Σίγουρα το έκαναν απλά για τα μάτια του κόσμου και τελικά το σχέδιο ψηφίζεται. Η ίδια λαϊκή κατακραυγή υπάρχει όμως και στην δική μας κοινωνία. Πρέπει να την εκφράσουμε και να μην ταυτιστούμε με πολιτικές που είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.



