czubul

Η ιδέα της αστυνόμευσης και κλεισίματος των συνόρων δεν έχειστα μάτια μου καμμία ηθική δικαιολόγηση. Είναι αντιφατικό τουλάχιστον για τις δυτικές κοινωνίες που έχουν υποτίθεται θεσμοθετήσει νομικά την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων να αρνούνται την είσοδο, να διαχωρίζουν με νομικά κατασκευάσματα τους διαμένοντες στην επικράτειά τους σε νόμιμους και παράνομους και να εφαρμόζουν ωμή στρατιωτική βία σε άοπλους που τις περισσότερες φορές μάλιστα χρήζουν άμεσης ανθρωπιστικής βοήθειας.

Στην πράξη η βίαιη αυτή αστυνόμευση γίνεται ανεκτή από την συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας των δυτικών κρατών (και μάλιστα υποστηρίζεται θερμά και από μία αυξανόμενη μειοψηφία) διότι η μετανάστευση αυτή δυστυχώς αποτελέι πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική απειλή για τις κοινωνίες υποδοχής.

Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εμείς που απολαμβάνουμε τον άνετο δυτικό τρόπο ζωής είναι ότι η δυστυχία και καταπίεση που εξαναγκάζει τα κύματα των προσφύγων να κατευθυνθούν στα σύνορά μας είναι ταυτόχρονα και αυτή που μας εξασφαλίζει φθηνούς φυσικούς πόρους για να χρηματοδοτήσουμε τον προνομιούχο τρόπο ζωής μας. Οσο λοιπόν δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας για τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις που προκαλεί ο τρόπος ζωής μας, τόσο θα υφιστάμεθα την εισβολή της δυστυχίας και καταπίεσης στο κατώφλι του σπιτιού μας. Αν καταφέρουμε να υψώσουμε ένα αστυνομικό και στρατιωτικό τείχος ικανό να κρατήσει όλα αυτά τα “κακά” έξω, το μόνο που θα καταφέρουξμε θα είναι να γίνουμε εμείς τα θύματα αυτού του μηχανισμού καταστολής.