czubul

Five Misconceptions

* The trouble with the economy is that the banks aren’t lending. The reality: The economy is in trouble because American consumers and businesses took on way too much debt and are now collapsing under the weight of it.
* The banks aren’t lending because their balance sheets are loaded with “bad assets” that the market has temporarily mispriced. The reality: The banks aren’t lending (much) because they have decided to stop making loans to people and companies who can’t pay them back.
* Bad assets are “bad” because the market doesn’t understand how much they are really worth. The reality: The bad assets are bad because they are worth less than the banks say they are.
* Once we get the “bad assets” off bank balance sheets, the banks will start lending again. The reality: The banks will remain cautious about lending, because the housing market and economy are still deteriorating. So they’ll sit there and say they are lending while waiting for the economy to bottom.
* Once the banks start lending, the economy will recover. The reality: American consumers still have debt coming out of their ears, and they’ll be working it off for years.

James Galbraith

Του Κώστα Βέργου

Οι Τράπεζες είναι εταιρείες. Οι εταιρείες έχουν ως κύριο σκοπό τους το κέρδος. Είναι επομένως αναγκαιότητα για τις τράπεζες να κάνουν κερδοφόρες εργασίες. Σε τι βαθμό όμως μπορεί κάποιος να κερδίζει υπό αντίξοες συνθήκες;

Εάν μία εμπορική εταιρεία κερδίζει χρήματα αγοράζοντας κάτι φτηνά και πουλώντας ακριβότερα, οι τράπεζες κερδίζουν χρησιμοποιώντας κεφάλαια κάποιων για να δανείζουν κάποιους άλλους. Ενώ κανονικές εταιρείες, συνήθως τα μισά από τα κεφάλαια ανήκουν στο μέτοχο, και τα υπόλοιπα μισά είναι δανεικά (ξένα), δηλαδή υπάρχει μόχλευση (ενεργητικό/ίδια κεφάλαια) 2 προς 1, στις τράπεζες το 5%-10% είναι δικά τους, το υπόλοιπο 90%-95% είναι ξένα, δηλαδή η μόχλευση είναι περίπου 15. Αν οι τράπεζες ζούσαν από τόκους μόνο, και όλο τους το ενεργητικό πήγαινε σε χορηγήσεις, τότε με 3% καθαρή διαφορά επιτοκίων καταθέσεως και χορηγήσεων θα μπορούσαν να έχουν απόδοση κεφαλαίων 3%*15=45%. Επειδή, όμως υπάρχουν και άλλα έξοδα, και είναι δύσκολο να χρεώνει κάποιος 3% διαφορά, οι τράπεζες έχουν επινοήσει και άλλα μέσα βιοπορισμού, όπως τις συναφείς προς δάνεια και καταθέσεις χρεώσεις (fees), έσοδα από συναλλαγές σε χρηματιστηριακά προϊόντα (ομόλογα, μετοχές, παράγωγα προϊόντα) αλλά και προϊόντα εκτός ισολογισμού. Αν θέλετε, για παράδειγμα, να πάρετε ένα έργο του δημοσίου και είστε κατασκευαστική εταιρεία, χρειάζεστε μία εγγυητική επιστολή. Πληρώνετε, π.χ. 3.000 ευρώ και η Τράπεζα εγγυάται ότι αν ένα έργο δεν πραγματοποιηθεί θα πληρώσει το σύνολο της αξίας ενός έργου 1.000.000 ευρώ. Έτσι, σε καλές εποχές, η Τράπεζα βγάζει χρήματα από παντού. Από τόκους δανείων, από προμήθειες καταθέσεων, από αγοραπωλησίες μετοχών και ομολόγων, και από εγγυήσεις για κινδύνους που δεν θα έλθουν. Αυτός είναι ο μαγικός κόσμος του κέρδους όταν οι εποχές είναι καλές.

Τι αλλάζει στις «κακές εποχές»

Τι γίνεται όμως στις κακές εποχές; Τι γίνεται όταν οι κίνδυνοι μεγαλώνουν, όταν ο δανειζόμενος αδυνατεί να αποπληρώσει το δάνειο; Όταν οι μετοχές βγάζουν ζημιές; Όταν οι εγγυήσεις πρέπει να πληρωθούν από την τράπεζα διότι η κατασκευαστική εταιρεία, ή ο εργολάβος, χρεοκόπησε και η τράπεζα πρέπει να πληρώσει το ποσόν της εγγύησης στο Ελληνικό δημόσιο; Τότε, η τράπεζα «μαζεύεται». Αν σε μία εταιρεία με τζίρο 100 ευρώ ετήσια, δάνειζε 50 ευρώ με επιτόκιο 5%, τώρα η Τράπεζα θα δανείσει 25 ευρώ με επιτόκιο 6% ή 7%. Τα δάνεια μειώνονται, και τα επιτόκια αυξάνονται. Το πρόβλημα όμως δεν είναι οι Τράπεζες. Το ζήτημα είναι ότι σε μία εποχή οικονομικής στενότητας, τότε και ιδίως τότε οι υπόλοιπες εταιρείες (βιομηχανικές, εμπορικές, υπηρεσιών) χρειάζονται επιπλέον δανεισμό.

Οι εταιρείες χρεοκοπούν όχι από έλλειψη κεφαλαίων ή κερδών, αλλά επειδή κάποια χρονική στιγμή, κάποιο βροχερό απόγευμα, δεν μπορούν να πληρώσουν τις υποχρεώσεις τους. Τότε «σκάνε» οι επιταγές, οι δικαστικοί κλητήρες επιδοτούν εξώδικα, δεσμεύονται τα περιουσιακά στοιχεία και τοποθετείται το νέο πασίγνωστο σήμα της εταιρείας, μπροστά στην πόρτα: το γνωστό «λουκέτο». Όταν μία εταιρεία κλείνει, αφήνει «κανόνι» όπως λένε στην αγορά, δηλαδή απλήρωτες υποχρεώσεις. Από το κανόνι ενός μεγάλου πελάτη, ή από πολλά κανόνια μικρών πελατών, μπορεί να χρεοκοπήσει ένας προμηθευτής. Επομένως, η χρεοκοπία μπορεί να είναι αλυσιδωτή. Για αυτό, σε περιόδους που η ζήτηση είναι ασθενής, είναι σημαντικό να διασφαλίζεται η ρευστότητα στην αγορά.

Υπάρχει κρίση; Αν ναι, πόσο μεγάλη;

Υπάρχει όμως ανάγκη διασφάλισης ρευστότητας στην αγορά; Υπάρχει κρίση; Τα τηλεοπτικά κανάλια κατά το τελευταίο δωδεκάμηνο μας έχουν κυριολεκτικά βομβαρδίσει με ειδήσεις για κρίση στις ΗΠΑ, αλλά στην Ελλάδα λίγα έχουμε δει. Τι συμβαίνει; Η Ελλάδα δεν έχει μαγικές αντοχές που την διασφαλίζουν από την διεθνή κρίση. Απλώς έχει το προνόμιο καλύτερων ρυθμών ανάπτυξης λόγω επενδύσεων παλαιοτέρων ετών (Ολυμπιακά έργα, κοινοτικά έργα υποδομής) και λόγω του περιφερειακού της ρόλου στην διεθνή ανάπτυξη. Τα οικονομικά φαινόμενα πρώτα εμφανίζονται στις ΗΠΑ, 9 μήνες μετά τις ΗΠΑ εμφανίζονται στις μεγάλες ανεπτυγμένες χώρες, και 3 μήνες μετά τις μεγάλες ανεπτυγμένες χώρες έρχονται στην Ελλάδα. Αυτό δείχνει η οικονομική ιστορία των τελευταίων 100 ετών. Το κραχ των ΗΠΑ το 1928 ήρθε στην Ελλάδα πολύ αργότερα, το ίδιο με την κρίση του 1979. Πόσο μεγάλη όμως θα είναι η κρίση; Το άσχημο σενάριο προβλέπει ότι η μαύρη εικόνα του 2008 θα διαρκέσει για πολλά χρόνια, όπως στην ύφεση του 1930. Υπάρχουν ομοιότητες, όπως για παράδειγμα η ύπαρξη τότε και τώρα σημαντικής οικονομικής ανισότητας στην Αμερικάνικη οικονομία. Η σχέση εταιρικών κερδών προς τον μέσο μισθό ανατράπηκε κατά τα τελευταία 25 έτη, ώστε σήμερα τα κέρδη έχουν 3 φορές εκείνη την αναλογία. Αν δεν αποκατασταθεί επομένως, η μέση αγοραστική δύναμη, το σύστημα αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο της κατάρρευσης. Όμως, υπάρχει εξαγγελία σχεδίου δημιουργίας θέσεων εργασίας από τον νέο πρόεδρο Μ. Ομπάμα και έχει προηγηθεί το σχέδιο της κυβ. Τζ. Μπους για τις Τράπεζες. Γενικά, υπάρχει ενδιαφέρον για την παρέμβαση στο αναπτυξιακό μοντέλο, κάτι που έλειπε το 1930. Θα μπορούσε, επομένως, κάποιος βάσιμα να υποθέσει ότι τα σημερινά δεδομένα προσομοιάζουν με την περίοδο 1958-1960 και με το 1980-1982. Αν ισχύσει το σενάριο περιόδου 1958-60, οι Αμερικάνικες εταιρείες θα ανακάμψουν σε κερδοφορία από το πρώτο εξάμηνο του 2009, με την Ευρώπη να συνεχίζει ζημιές μέχρι το τρίτο τρίμηνο. Αν ισχύσει το σενάριο 1980-82, η κρίση θα κρατήσει ως το τέλος του 2009 στις ΗΠΑ, ενώ θα συνεχιστεί η μείωση κερδών στην Ευρώπη σε όλο το 2009 και τις αρχές του 2010. Με εταιρείες σε κρίση, θα πρέπει να περιμένουμε για τις τράπεζες να έχουν 2-3 έτη πτωτικών κερδών. Μελετώντας την ιστορία, θα ήταν λογικό ότι το 2010 τα κέρδη των Ελληνικών Τραπεζών θα είναι ίσως περίπου το 1/3 εκείνων του 2007. Υπό αυτή την έννοια, η πρόσφατη έκθεση-σοκ ξένου επενδυτικού οίκου ίσως δεν είναι γενικά (στο σύνολό της) αποτέλεσμα χοντροκομμένης παρέμβασης, αλλά μάλλον ειλικρινής εκτίμηση του μέλλοντος των κερδών του Ελληνικού τραπεζικού κλάδου σε βάθος χρόνου.

Γιατί οι τράπεζες οδεύουν προς κρατικοποιήσεις;

Σε κάθε περίπτωση, θα απαιτηθούν σοβαρά μέτρα παρέμβασης στην οικονομία, παγκοσμίως. Πρέπει να διασφαλιστεί η ρευστότητα στην αγορά. Οι χιλιάδες ελληνικές επιχειρήσεις πρέπει να συνεχίσουν να λαμβάνουν τα δάνειά τους κανονικά και οι 6 εκατ. καταναλωτές να έχουν εργασία ώστε να μπορούν να αποπληρώνουν όλοι δάνεια, κάρτες και στεγαστικά, και όλοι μαζί να συντηρούνται ώστε οι τράπεζες να έχουν έσοδα. Πώς όμως αυτά θα διασφαλιστούν από τις τράπεζες; Γίνεται να διασφαλιστεί κάτι τέτοιο; Η απάντηση είναι πως όχι. Ούτε κανένας μπορεί να υποχρεώσει τις τράπεζες να δανείζουν όπως δάνειζαν πριν, ούτε αυτές θα το κάνουν οικειοθελώς. Η επιδότηση χρυσοπληρωμένων (golden boys) μεγαλοτραπεζιτών επιτείνει το πρόβλημα, διότι ακριβώς οι επιχειρηματικές πρακτικές αυτών των «χρυσών παιδιών» οδήγησαν σε κατάρρευση τις τράπεζες, ωθώντας και τον τελευταίο τραπεζοϋπάλληλο από τον Μητσάρα του υποκαταστήματος ως τον Karviel του dealing room στο κυνήγι του ζημιογόνου θησαυρού. Οι Τράπεζες θα χρειάζονται αυξημένα χρήματα, καθώς τα κεφάλαιά τους θα μηδενίζονται από τις αυξανόμενες χρεοκοπίες των εταιρειών που έχουν δανείσει και των άλλων κινδύνων (εγγυητικές κλπ.) που έχουν αναλάβει. Όπως στις ΗΠΑ τα κέρδη τραπεζών άρχισαν να μειώνονται στο τέλος του 2007, αλλά το 2008 άρχισαν χρεοκοπίες, έτσι στην Ελλάδα, λόγω καθυστέρησης, τα κέρδη τραπεζών θα αρχίσουν να μειώνονται από τα τέλη του 2008 και το 2009 θα υπάρχουν σοβαρά ζητήματα στις τράπεζες.

Δεν είναι τυχαίο ότι στο εξωτερικό είναι αντιληπτό πλέον, ότι το κλειδί στην αντιμετώπιση της κρίσης είναι ο έλεγχος του τραπεζικού συστήματος από το κράτος. Ήδη, (όπως στο παρελθόν στη χώρα μας π.χ. κυβέρνηση Καραμανλή σε παλιότερους καιρούς) ξεκίνησαν κρατικοποιήσεις τραπεζών, καθώς ο ασφαλέστερος τρόπος για να εφαρμόσει το κράτος πολιτική βοήθειας των εμπορικών και βιομηχανικών εταιρειών μέσω τραπεζών είναι όταν έχει την διοίκηση και τις μετοχές των τραπεζών αυτών. Καθώς το κόστος της «τρύπας» του συστήματος αυξάνει κάθε εξάμηνο κατά 50%, αν 40 δισ. ευρώ θα φτάσουν σήμερα (που ακόμη δεν έχει φτάσει η κρίση) για κρατικοποιήσεις και την ενίσχυση κεφαλαίων του συστήματος, σε 9 μήνες ίσως 100 δισ. θα είναι λίγα. Χρειάζεται, επομένως, θάρρος και ταχύτητα από τον νέο αξιόλογο υπουργό Οικονομικών, στον οποίο η νέα αγορά ελπίζει, και σωστά, πριν ο αυξανόμενος «λογαριασμός» χρεοκοπίας πνίξει την Ελληνική οικονομία και το σύνολο του οικονομικού μας συστήματος.

* Κωνσταντίνος Βέργος, PhD – Υπεύθυνος Τμήματος Ανάλυσης Κύκλος ΑΧΕΠΕΥ (www.cyclos.gr)
Πρόεδρος Ελληνικής Ένωσης Πιστοποιημένων Αναλυτών(ΕΕΠΑΜΑ)

* * Το παρόν δεν αποτελεί επενδυτική συμβουλή ούτε μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως οδηγός για επενδύσεις.

πηγή http://www.capital.gr/news.asp?Details=660922

Ακολουθεί η ανακοίνωση των Οικολόγων Πράσινων για την οικονομική κρίση, είχα την ευκαιρία να συμμετέχω αρκετά στην διαδικασία διατύπωσής της:

“Τις τελευταίες εβδομάδες έχουμε γίνει μάρτυρες της κατάρρευσης πολλών τραπεζών και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων στις ΗΠΑ και την Ευρώπη. Το παγκόσμιο σύστημα διαχείρισης πιστώσεων παρέλυσε και οι αγορές απέτυχαν να λύσουν το πρόβλημα. Στον πυρήνα της κρίσης βρίσκεται η εμμονή επιχειρήσεων και αγορών σε βραχυπρόθεσμες οπτικές, η κακοδιαχείριση κεφαλαίων από το τραπεζικό και χρηματοπιστωτικό σύστημα, η προώθηση του υπερδανεισμού και η επένδυση σε ένα αδιέξοδο υπερκαταναλωτικό και ενεργοβόρο μοντέλο για κράτη, επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Ταυτόχρονα, με τη χρηματοπιστωτική κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη και η ενεργειακή κρίση, με εξάντληση των παγκόσμιων αποθεμάτων πετρελαίου αλλά και η κρίση της κλιματικής αλλαγής.

Όμως η παρούσα κρίση έχει βαθύτερα αίτια και δεν αποτελεί απλά μια αστοχία του συστήματος, άσχετη από τη δομή της ίδιας της οικονομίας της εμπορευματοποιημένης γνώσης και του μοντέλου αέναης ανάπτυξης, όπως έγκαιρα έχει υποδείξει η οικολογική προσέγγιση.

Σήμερα πια οι κυβερνήσεις δε φαίνεται να έχουν άλλη επιλογή από το να διασφαλίσουν τις τράπεζες δίνοντας χρήματα ή εγγυήσεις. Αυτά τα τεράστια ποσά είναι περισσότερα από τα χρήματα που ξοδεύει η χώρα μας για την Παιδεία και την Υγεία μαζί και δεκάδες φορές μεγαλύτερα από το πολυδιαφημισμένο ταμείο για τη φτώχεια. Ειδικά στη χώρα μας τα 28 δις ευρώ του πακέτου στήριξης των τραπεζών (που, κατά τα άλλα, σε κάθε ευκαιρία ακούμε ότι «δεν επηρεάζονται από την κρίση») συγκρίνονται με όλα τα δημόσια χρήματα του ΚΠΣ (δηλαδή Κοινοτικά και ελληνικά), που είναι περίπου 40 δισ. Δηλαδή περίπου 5 δις. ετησίως για την οκταετία που «έτρεξε» το ΚΠΣ. Τα χρήματα που έδωσε δηλαδή η Ελλάδα μόνη της την περίοδο αυτή ήταν κατά έτος περίπου 1,75 δισ. ευρώ. Τα 28 δισ. για τις τράπεζες είναι ΜΟΝΟ ελληνικά (δηλαδή χρήματα από τον ελληνικό κρατικό προϋπολογισμό) και θα είναι μάλιστα άμεσα διαθέσιμα!

Ένα άλλο μέτρο σύγκρισης για το μέγεθος του ποσού είναι ότι τα ελληνικά κονδύλια (δηλαδή χρήματα του ελληνικού δημοσίου μόνο) για το 3ο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης (του 2000-2006, που κλείνει επισήμως λογιστικά το Δεκέμβριο) είναι 14 δισ.!

Οι Οικολόγοι Πράσινοι μοιράζονται, λοιπόν, την έκπληξη της κοινωνίας, που βλέπει ξαφνικά να δαπανώνται τεράστια ποσά από το δημόσιο πλούτο για τη διάσωση και κρατικοποίηση των ζημιών των πιο κερδοσκοπικών και ριψοκίνδυνων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων, όταν μέχρι σήμερα η πολιτική ηγεσία εφάρμοζε σκληρές πολιτικές ιδιωτικοποίησης σε κάθε δυνατό τομέα, αδιαφορώντας για το κοινωνικό κόστος.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι στηρίζουν κάθε αναγκαίο μέτρο για την αποκατάσταση της χρηματοοικονομικής εμπιστοσύνης και τονίζουν ότι προέχει ο συντονισμός σε παγκόσμια κλίμακα για την αντιμετώπιση ενός προβλήματος με παγκοσμιοποιημένες διαστάσεις. Δεν πρέπει να ξεχνάμε, όμως, ότι τα μέτρα αυτά είναι πρόσκαιρα, ευκαιριακά και αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Πρέπει να τα χρησιμοποιήσουμε μόνο για να κερδίσουμε πολύτιμο χρόνο που θα τον αφιερώσουμε στην αναζήτηση ουσιαστικών λύσεων μέσα από τον ριζοσπαστικό επανασχεδιασμό και αναμόρφωση όχι μόνο του χρηματοπιστωτικού αλλά και συνολικά του πολιτικού και οικονομικού συστήματος. Αυτό που κυρίως αμφισβητείται από την κρίση είναι οι νεοφιλελεύθερες πολιτικές για την αυτορρύθμιση των αγορών, η βιωσιμότητα του αναπτυξιακού μοντέλου της αέναης χρηματοοικονομικής μεγέθυνσης. Η ιδέα ότι οι κοινωνίες μπορούν να οργανωθούν αποτελεσματικά και να ικανοποιήσουν τις ανάγκες των πολιτών βασισμένες μόνο στη δράση επιχειρήσεων που λειτουργούν με αποκλειστικό γνώμονα το πρόσκαιρο κέρδος αποδείχθηκε ότι οδηγεί σε αδιέξοδο.

Τα προβλήματα του χρηματοπιστωτικού μηχανισμού, που πρέπει να αντιμετωπισθούν, περιλαμβάνουν:
- τη συστηματική ενθάρρυνση του ρίσκου και το μη λειτουργικό μηχανισμό αξιολόγησής του
- τον προβληματικό μηχανισμό εγγύησης καταθέσεων και επενδυτικών προϊόντων
- τον βραχυπρόθεσμο προσανατολισμό των επενδυτικών στρατηγικών
- τα ανειλικρινή λογιστικά πρότυπα απεικόνισης των χαρτοφυλακίων των εταιρειών
- το μοντέλο αμοιβών και κινήτρων των υψηλόβαθμων στελεχών

Προτείνουμε, επίσης, μέτρα που θα επιμερίζουν δίκαια το οικονομικό κόστος της κρίσης, χωρίς να ρίχνουν όλο το βάρος στους φορολογούμενους και την κοινωνία:
- Να βρεθούν τρόποι εγγύησης και για τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων.
- Διάσωση τραπεζών με δημόσιο χρήμα να θεωρείται αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και να οδηγεί σε αντίστοιχη -προσωρινή έστω- κρατικοποίηση, ώστε τα χρήματα αυτά να μπορούν να ανακτηθούν αργότερα.
- Στις περιπτώσεις αυτές να καλούνται να συμβάλουν οικονομικά και οι ιδιωτικοί όμιλοι που έχουν συμφέρον από την αποτροπή μιας πτώχευσης.
- Η εγγύηση των τραπεζικών καταθέσεων να χρηματοδοτηθεί όχι μόνο από το Δημόσιο αλλά και από το σύνολο των τραπεζών.
- Ως ελάχιστη αποζημίωση και παράλληλα με τη διερεύνηση πιθανών ποινικών και άλλων ευθυνών τους, οι διοικήσεις των «διασωζόμενων» επιχειρήσεων να κληθούν να επιστρέψουν το σύνολο των έκτακτων αμοιβών που είχαν λάβει από την ανάληψη των κρίσιμων ρίσκων και μετά.

Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε ότι βασικό στοιχείο του προβλήματος είναι η αδυναμία των νοικοκυριών να ανταποκριθούν στις υπερβολικές δανειακές τους υποχρεώσεις. Οποιαδήποτε πολιτική που δεν κατευθύνεται προς τη στήριξη, τη μείωση των υποχρεώσεων και ακόμη και τη μερική ή ολική απαλλαγή των υπερδανεισμένων νοικοκυριών δεν είναι δημοκρατικά αλληλέγγυα.

Πιο σημαντικό από όλα, όμως, είναι να ληφθούν μέτρα που θα περιορίσουν τις επιπτώσεις της κρίσης στην πραγματική οικονομία αλλά και θα διασφαλίσουν την οικονομική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα. Στόχος μας είναι μια οικονομία αποκεντρωμένη, με επίκεντρο την τοπική και περιφερειακή κλίμακα, που να μη βρίσκεται σε διαρκή ομηρία απέναντι στα ρίσκα των τραπεζών και τις διακυμάνσεις των χρηματιστηρίων.

Για να μη γίνει η χρηματοπιστωτική κρίση αιτία για βαθιά οικονομική κρίση αλλά ευκαιρία για μια νέα αρχή στην Ελλάδα και τον κόσμο, θα πρέπει να αναζητηθεί ένα εναλλακτικό μοντέλο ανάπτυξης, οικολογικό, αντικαταναλωτικό και κοινωνικά αλληλέγγυο. Έτσι:
(1) Σε διεθνές επίπεδο: Προτείνουμε, την υιοθέτηση ενός Πράσινου Κοινωνικού Συμβολαίου και την ανάπτυξη διεθνών πολιτικών θεσμών που θα παρακολουθούν την πορεία των χρηματοπιστωτικών οργανισμών, θα αποτρέπουν με την έγκαιρη παρέμβασή τους παρόμοιες κρίσεις αλλά και θα θέσουν ένα «πράσινο χαλινάρι» στην ανεξέλεγκτη αγορά και την οικονομία που βασίζεται σε φούσκες. Ο ριζικός αναπροσανατολισμός και η αναμόρφωση διεθνών οργανισμών όπως το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και η Παγκόσμια Τράπεζα, η διαμόρφωση ενός πολιτικού οργάνου σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης θα πρέπει να αποτελούν εργαλεία εφαρμογής του νέου Πράσινου Κοινωνικού Συμβολαίου (Green New Deal), κάτι ανάλογο με αυτό που συμφωνήθηκε μετά την οικονομική κρίση του 1929, μόνο που σήμερα ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο πρέπει να είναι Πράσινο ώστε να αντιμετωπίζει ταυτόχρονα και την ενεργειακή και κλιματική κρίση.
(2) Σε ευρωπαϊκό και εθνικό επίπεδο: Απαιτείται να εκπονηθεί ένα φιλόδοξο σχέδιο μαζικών επενδύσεων που θα αλλάξει την πορεία της οικονομίας στην Ευρώπη και την Ελλάδα στην κατεύθυνση της αειφορίας, με επενδύσεις δηλαδή που θα συμβάλουν στην επίτευξη κοινωνικών και περιβαλλοντικών στόχων. Οι Οικολόγοι Πράσινοι επισημαίνουν ότι η διάθεση τεράστιων ποσών σε προγράμματα που δε λαμβάνουν υπόψη την οικολογική κρίση θα αποτύχουν και στο επίπεδο της οικονομίας.

Είναι σήμερα αναγκαία μια ενεργειακή και οικονομική επανάσταση που, σε συνδυασμό με μια πράσινη φορολογική μεταρρύθμιση, θα ανοίξει τα πανιά σε δράσεις στην Πράσινη Οικονομία (ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ενεργειακή αυτονομία κτιρίων, βιοκλιματικός σχεδιασμός, μέσα μαζικής μεταφοράς, προγράμματα εξοικονόμησης ενέργειας), όπου οι επενδύσεις θα αποδώσουν μέγιστο κοινωνικό πλούτο, θέσεις εργασίας καθώς και αύξηση της οικονομικής δραστηριότητας. Ζητάμε μια νέα συνθήκη για τη δημιουργία μιας «Ευρωπαϊκής Κοινότητας Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας» του 21ου αιώνα, που θα αντικαταστήσει την «Κοινότητα του Άνθρακα –Χάλυβα» που ήταν η Ευρωπαϊκή Κοινότητα του 20ου αιώνα.
(3) Σε εθνικό επίπεδο: Ως εξειδίκευση των πιο πάνω επιλογών στην Ελλάδα, προτείνουμε μια σειρά αλλαγών σε πολιτικό και οικονομικό επίπεδο, που θα συμβάλλουν στην ανάπτυξη μιας πραγματικής οικονομίας της βιωσιμότητας, με:
- την υιοθέτηση άμεσα δεικτών βιωσιμότητας, που θα περιγράφουν την οικονομική, κοινωνική και περιβαλλοντική βιωσιμότητα της χώρας, σε αντικατάσταση δεικτών που είναι παραπλανητικοί (όπως είναι το ΑΕΠ),
- τον περιορισμό της φορολογίας στην εργασία και επιβάρυνση των δραστηριοτήτων που έχουν περιβαλλοντικές και κοινωνικές επιπτώσεις,
- την αύξηση των χρηματοδοτήσεων σε εταιρείες και μη κυβερνητικές οργανώσεις που προσλαμβάνουν νέους ή άλλους ανέργους και συμβάλλουν στην επίτευξη κοινωνικών και περιβαλλοντικών στόχων χωρίς να ανακυκλώνουν την ανεργία ή να δημιουργούν εργαζομένους με μειωμένα δικαιώματα,
- την επεξεργασία μέσα από δημόσιο διάλογο ενός σχεδίου μετάβασης της οικονομίας στην οικολογική και κοινωνική βιωσιμότητα (πράσινες επενδύσεις), που θα χρηματοδοτηθεί από δημόσιους και ιδιωτικούς πόρους αλλά θα υποστηριχθεί με φορολογικά και άλλα κίνητρα (π.χ. μειωμένος ΦΠΑ για τις επενδύσεις που θα εξυπηρετούν αυτούς τους στόχους)

Η οικονομική κρίση που ζούμε αυτές τις μέρες επιβεβαιώνει τη σημασία της συνεργασίας μεταξύ κρατών. Είναι εξ ίσου αναγκαία, όμως, η επανεξέταση των θεσμών και των κανόνων λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος που διαμορφώθηκε στο Bretton-Woods κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Άλλες ήταν οι προκλήσεις του 1943, άλλες πάλι οι προκλήσεις που αντιμετωπίζουμε σήμερα.

Και η απάντηση σ’ αυτές δεν μπορεί παρά να είναι πράσινη.

H Εκτελεστική Γραμματεία”

Σφοδρές αντιδράσεις συναντά το σχέδιο της κυβέρνησης Μπους για την “σωτηρία” των χρηματαγορών. Μετά από οργανωμένη εκστρατεία των σημαντικότερων οικονομικών ιστολογίων που προειδοποιούσαν για την κρίση εδώ και χρόνια, χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες κατακλύζουν τα φαξ, τηλέφωνα και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο γερουσιαστών, ζητώντας μπλοκάρισμα του νόμου που στην ουσία σκοπεύει να ξοδέψει τεράστια ποσά των φορολογουμένων, χωρίς κανένα έλεγχο, για να “ξελασπώσει” τις τράπεζες και τους χρηματιστές

Πολύ καλός οδηγός του περιοδικού Linux Format για εγκατάσταση και χρήση Linux για αρχάριους. Απαντάει σε κάθε σχεδόν ερώτημα που μπορεί να έχει κάποιος που ξεκινάει τώρα.

Αγοράστε το, δανειστείτε το, παραγγείλτε το, όπως μπορεί κανείς!

Η ιδέα της αστυνόμευσης και κλεισίματος των συνόρων δεν έχειστα μάτια μου καμμία ηθική δικαιολόγηση. Είναι αντιφατικό τουλάχιστον για τις δυτικές κοινωνίες που έχουν υποτίθεται θεσμοθετήσει νομικά την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων να αρνούνται την είσοδο, να διαχωρίζουν με νομικά κατασκευάσματα τους διαμένοντες στην επικράτειά τους σε νόμιμους και παράνομους και να εφαρμόζουν ωμή στρατιωτική βία σε άοπλους που τις περισσότερες φορές μάλιστα χρήζουν άμεσης ανθρωπιστικής βοήθειας.

Στην πράξη η βίαιη αυτή αστυνόμευση γίνεται ανεκτή από την συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας των δυτικών κρατών (και μάλιστα υποστηρίζεται θερμά και από μία αυξανόμενη μειοψηφία) διότι η μετανάστευση αυτή δυστυχώς αποτελέι πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική απειλή για τις κοινωνίες υποδοχής.

Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εμείς που απολαμβάνουμε τον άνετο δυτικό τρόπο ζωής είναι ότι η δυστυχία και καταπίεση που εξαναγκάζει τα κύματα των προσφύγων να κατευθυνθούν στα σύνορά μας είναι ταυτόχρονα και αυτή που μας εξασφαλίζει φθηνούς φυσικούς πόρους για να χρηματοδοτήσουμε τον προνομιούχο τρόπο ζωής μας. Οσο λοιπόν δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας για τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις που προκαλεί ο τρόπος ζωής μας, τόσο θα υφιστάμεθα την εισβολή της δυστυχίας και καταπίεσης στο κατώφλι του σπιτιού μας. Αν καταφέρουμε να υψώσουμε ένα αστυνομικό και στρατιωτικό τείχος ικανό να κρατήσει όλα αυτά τα “κακά” έξω, το μόνο που θα καταφέρουξμε θα είναι να γίνουμε εμείς τα θύματα αυτού του μηχανισμού καταστολής.