czubul

ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΙΣ ΓΕΙΤΟΝΕΣ ΧΩΡΕΣ

Στις επιθέσεις λάσπης που γίνονται από διάφορες πολιτικές κατευθύνσεις αλλά και από πανικόβλητα κατεστημένα συμφέροντα, καθώς φοβούνται ένα συντριπτικό πολιτικό μήνυμα για ανατροπή του πολιτικού σκηνικού, εμείς οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε οι ίδιοι οι πολίτες να συγκρίνουν τις δικές μας πολιτικές επιλογές με τις πολιτικές επιλογές των άλλων κομμάτων. Η υπεράσπιση μιας άλλης προοπτικής της κοινωνίας είναι υπόθεση όχι μόνο των στελεχών των Οικολόγων Πράσινων αλλά και όλων των πολιτών που αγανακτούν όταν το “άσπρο” γίνεται “μαύρο” από συγκεκριμένους κύκλους που έχουν μάθει να πουλάνε “πατρίδα” για δικό τους όφελος. Δεν είναι τυχαίο που στελέχη κομμάτων όπως του λΑΟΣ εγκαταλείπουν το κόμμα λόγω των ακραίων αντιλήψεων του.

«ΝΑ ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΟΥΜΕ ΤΙΣ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΟΣ»

Ακροδεξιοί και εθνικιστικοί κύκλοι, πουλώντας «πατρίδα», προσπαθούν να αμαυρώσουν τις πολιτικές θέσεις των Οικολόγων Πράσινων, πετώντας λάσπη, δημιουργώντας συνθήκες «κοινωνικού λιντσαρίσματος» και απονέμοντας «πατριωτικά ένσημα» σε αυτούς που έχουν οδηγήσει τη χώρα στην καταστροφή. Τι πέτυχαν αυτές οι πολιτικές τους τόσα χρόνια; Βελτίωσαν τη θέση της χώρας μας ή οδηγηθήκαμε σε πολιτικές και εθνικές ήττες;

- Η παρoλίγον ήττα της ελληνικής επανάστασης του 1821, η δολοφονία ή η απειλή δολοφονίας ηγετών της ελληνικής επανάστασης, ακόμα και του Μακρυγιάννη, δείχνει ότι σε αυτή τη χώρα πρέπει να διδαχτούμε από τα λάθη μας και θα πρέπει να μπορούμε να συζητάμε ψύχραιμα για το τι είναι καλό για τη χώρα μας.

– Ο Βενιζέλος, μια σημαντική ιστορική προσωπικότητα, ήταν στόχος πολιτικής δολοφονίας, αλλά ευτυχώς δεν είχε την τύχη του Καποδίστρια ενός σημαντικού μεταρυθμιστή.

- Οι ακραίες αντιλήψεις οδήγησαν στο πραξικόπημα στην Κύπρο και την εισβολή των Τούρκων, τη δολοφονία ελληνοκυπρίων, τουρκοκυπρίων και ελλήνων.

- Οι εθνικιστικές φωνές κάλυψαν τις ψύχραιμες φωνές και η χώρα μας έχασε την ευκαιρία να υιοθετηθούν το 1991-1992 οι μετριοπαθείς και συμφέρουσες και για τη χώρα μας και για τη σταθερότητα και ειρήνη στα Βαλκάνια προτάσεις του πακέτου Πινέιρο που προέβλεπαν συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ για σύνθετη ονομασία, διασφάλιση των συνόρων και εξάλειψη κάθε πιθανότητας αλυτρωτικών διεκδικήσεων αλλά και διασφάλιση μακροχρόνιας καλής γειτονίας μεταξύ Ελλάδας και ΠΓΔΜ.

- Ανιστόρητες προσεγγίσεις συνεχίζουν να προωθούν τις ακραίες πολιτικές τους επιλογές σε σχέση με τις γείτονες χώρες, όπως αυτοί έμαθαν και πράττουν έως τώρα, προακλώντας μεγάλη ζημιά στη χώρα μας με μόνο στόχο προσωπικά, εκλογικά και κομματικά οφέλη. Φανταστείτε τον κύριο Παπαθεμελή ή τον κύριο Καρατζαφέρη («μαύρος εκδικητής» στα Τουρκικά με βάση την ετυμολογία της λέξης) να είναι αυτοί που θα «λύσουν» το πρόβλημα της ονομασίας της γειτονικής χώρας με τον κ. Γκρουέφσκι!!! Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι τέτοιες αντιλήψεις μπρορεί να επιλύσουν το θέμα;

-Ο κύριος Σαμαράς είναι σήμερα υπουργός αν και ευθύνεται για την «εθνική ήττα» της χώρα μας και υπόγραψε τη διάλυση της Γιουγκοσλαβίας, ενώ συζήταγε με τον Μιλόσεβιτς το διαμελισμό της γειτονικής χώρας, κάτι που υποστήριζαν και μερικοί πολιτικοί στη χώρα μας. Και τολμούν παρόμοιοι κύκλοι να ρίχνουν λάσπη στοςυ Οικολόγους Πράσινους για το βομβαρδισμό της Γιουγκοσλαβίας.!

Εμείς οι ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ ΠΡΑΣΙΝΟΙ δεσμευόμαστε να ακολουθήσουμε έναν άλλο δρόμο για τη δημιουργιά γεφυρών επικοινωνίας μεταξύ της ελληνικής κοινωνίας και της κοινωνίας της γειτονικής χώρας, να ενθαρρύνουμε την αλληλοκατανόηση και τον αλληλοσεβασμό, να υποστηρίξουμε τις ψύχραιμες φωνές και στις δύο πλευρές των συνόρων, να περιορίσουμε την επιρροή όσων πουλάνε «πατρίδα» ένθεν και ένθεν και να δημιουργήσουμε μια ατμόσφαιρα που ίσως θα διευκολύνει μελλοντικά μέσα από την αξιοποίηση της ευρωπαϊκής προοπτικής της γειτονικής χώρας την αλλαγή πορείας και την έξοδο από το αδιέξοδο.

Έτσι ως Οικολόγοι Πράσινοι δεσμευόμαστε ότι:

ü θα δώσουμε τον αγώνα μας στην Ευρωβουλή για οικολογική, δημοκρατική και κοινωνική Ευρώπη, για πράσινα Βαλκάνια, για την ειρηνική επίλυση των διαφορών με βάση το διεθνές δίκαιο,

ü θα συνεργαστούμε με τα άλλα Οικολογικά Πράσινα Κόμματα των γειτονικών χωρών (ΠΓΔΜ, Αλβανίας, Βουλγαρίας, Τουρκίας κλπ)

ü θα πιέσουμε από κοινού με τα πράσινα κόμματα και την κοινωνία των πολιτών τις κυβερνήσεις των γειτονικών χωρών να υιοθετήσουνε πιο βιώσιμες πολιτές για την περιοχή

ü θα σταθούμε εμπόδιο στους εθνικιστές και πατριδοκάπηλους όπου και αν βρίσκονται

ü θα συνεργαστούμε με τις ειρηνικές οργανώσεις στις χώρες αυτές και θα δημιουργήσουμε γέφυρες επικοινωνίας και διαλόγου

ü θα προτείνουμε εφικτές λύσεις και κοινές δράσεις (π.χ. ποδηλατοδρομίες, εκπαιδευτικά σεμινάρια, ημερίδες, αλληλογνωριμία κλπ.)

Και θα προωθήσουμε συνεκρικές πράσινες λύσεις σε όλα τα θέματα

ü περιβαλλοντολογικά (για καθαρούς ποταμούς, καθαρές λίμνες, καθαρές θάλασσες και καθαρό αέρα)

ü για την προστασία των δασών και των φυσικών περιοχών στα σύνορά μας και στις δύο πλευρές των συνόρων,

ü για την ανάπτυξη του οικολογικού τουρισμού

ü για τη δημιουργία ενός κοινού Βαλκανικού Χώρου Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας που θα αποκλείσει και την πιθανότητα πορώθησης πυρηνικών εγκαταστάσεων και νέων μονάδων ορυκτών καυσίμων

ü για τη δημιουργία εκατοντάδων χιλιάδων πράσινων θέσεων εργασίας στα Βαλκάνια μέσα από πράσινες κατευθύνσεις στην οικονομία

ü για την ανάπτυξη μιας κουλτούρας σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων

ü για τη μεταξύ μας συνεργασία σε όλα τα επίπεδα σε θέματα πράσινης ενέργειας, διαχείρισης των νερών, ανακύκλωσης, βιολογικής γεωργίας, πράσινων μεταφορών κα

Μια τέτοια διαδικασία είναι πιθανόν να έχει δημιουργήσει σε κάποια χρόνια καλύτερες προϋποθέσεις για μια λύση που και οι δύο κοινωνίες θα εκλάβουν ως ικανοποιητική, ότι δεν ητήθηκε καμία κοινωνία, ότι δημιουργεί προϋποθέσεις για να ζήσουν καλύτερα οι δυο λαοί σε ααφαλή αλλά ανοικτά σύνορα στο δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική ολόκληρης της περιοχής των Βαλκανίων.

Εμείς είμαστε έτοιμοι να κάνουμε τον απολογισμό μας μετά από 5 χρόνια, οι άλλες πολιτικές δυνάμεις είναι όμως έτοιμες να κάνουν τον πολιτικό απολογισμό τους για την ήττα στην οποία οδήγησαν με τις ακραίες και αδιέξοδες πολιτικές τους που ακολουθήθηκαν εδώ και 20 χρόνια;

-Ακαραίες αντιλήψεις σαν κι αυτές του κυρίου Παπαθεμελή και του κυρίου Καρατζαφέρη μπορούν να βοηθήσουν στη λύση; Φυσικά και δεν μπορούν γιατί αν υπήρχε έστω και μία πιθανότητα θα το είχαν κάνει τόσα χρόνια. Ως Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουμε μια υπεύθυνη πολιτική που θα βασίζεται και θα αξιοποιεί το διεθνές δίκαιο, πολιτικές επαναπροσέγγισης και δημιουργία ςγεφυρών αλληλοκατανάοησης, το ευρωπαϊκό μέλλον της περιοχής αλλά και ανάδειξης των κοινών συμεφερόντως αντί στην εμμονή στα προβλήματα και τις φοβίες. Η στρατηγική των ΟΙΚΟΛΟΓΩΝ ΠΡΑΣΙΝΩΝ για τις διεθνείς σχέσεις αστιάζει στην προβολή και ανάδειξη του κοινού μέλλοντος, ιδιαίτερα της εποχή της οικονομικής κρίσης και της κλιαμτικής αλλαγής που θέτει σε πρώτη προτεραιότητα για την ασφάλεια τα θέματα της προστασίας του κλίματος, της προστασίας του περιβάλλοντος και την υιοθέτησης πράσινων λύσεων. Δίνουμε έμφαση και περισσότερη αξία και περιεχόμενο στα κοινά μας προβλήματα και συμφέροντα (που έχουμε με τους γείτονές μας) και θα έχουν συνεισφέρει περισσότερο θετικά για το συμφέρον της χώρας μας και των πολιτών μας αλλά και για την επίλυση/άμβλυνση των προβλημάτων.

Οι χρόνιες αδυναμίες της οικονομίας και του κράτους, υπό την επίδραση της κρίσης, προκαλούν νέες αβεβαιότητες και σκεπικισμό

Του Βασιλη Nεδου

Οι εορταστικές αυτές ημέρες έχουν φέτος νόημα διαφορετικό από το σύνηθες. Η Κυριακή του Πάσχα συνήθως δίνει έναυσμα χαράς, ωστόσο η αυριανή ημέρα βρίσκει πολλούς Ελληνες σε σταυροδρόμι κρίσιμο. Πολλοί βλέπουν το μέλλον τους με σκεπτικισμό, ακόμη περισσότεροι με αβεβαιότητα. Για πρώτη φορά, η εντεινόμενη οικονομική κρίση δικαιολογεί αυτή την περίσκεψη. Το ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης εξέπνευσε. Η θρησκεία της πιστωτικής κάρτας μέτρησε όποια ζωή είχε και πλέον καθένας θα πρέπει να τα βγάλει πέρα με το πραγματικό εισόδημά του. Οι Ελληνες χρωστούν στις πιστωτικές κάρτες πάνω από 10 δισ, ευρώ. Η διεθνής χρηματοπιστωτική κρίση οξύνει τα προϋπάρχοντα προβλήματα και δημιουργεί νέα. Η αγορά εργασίας απορρυθμίζεται μέρα με τη μέρα, την ίδια στιγμή που όποιο κοινωνικό κράτος υπήρχε, καταρρέει μαζί με το ασφαλιστικό σύστημα. Περισσότεροι από 40.000 εργαζόμενοι γνωρίζουν ότι ήδη από την Τρίτη του Πάσχα, θα πρέπει να εργασθούν και να αμειφθούν μια ημέρα λιγότερη. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί αδυνατούν να συλλέξουν έστω και ένα από τα σχεδόν 15 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία διαφεύγουν από τη φορολογία. Αντιθέτως, το κράτος υιοθετεί παρανομίες, επιβάλλει έκτακτες εισφορές στους νομιμόφρονες και εξοικονομεί πόρους από κρίσιμους τομείς όπως το περιβάλλον. Παράλληλα, πυλώνες της ανάπτυξης παραμένουν υπό αναιμική χρηματοδότηση. Η Παιδεία μετά τις συνεχιζόμενες κινητοποιήσεις αδυνατεί να ορθοποδήσει και το κράτος δεν δίνει ούτε ένα ευρώ παραπάνω από εκείνα που είχε υποσχεθεί. Στην έρευνα, εκείνο δηλαδή το πρωτοποριακό κομμάτι της καινοτομίας το οποίο στον υπόλοιπο κόσμο αντιμετωπίζουν ως την ατμομηχανή που θα τραβήξει την οικονομία έξω από την κρίση, γίνονται περικοπές της τάξης του 10%. Οσοι ασχολούνται με τον Τουρισμό, προσεύχονται ώστε να βγάλουν το καλοκαίρι. Σε αυτό το ζοφερό σκηνικό απορρύθμισης το κράτος δεν μπορεί να ασκήσει αποτελεσματικά ούτε τα βασικά καθήκοντά του, με αποτέλεσμα την έκρηξη της εγκληματικότητας.

1. Ελαστικοποίηση εργασίας και ανεργία

Η εργασία, η προστασία της οποίας προβλέπεται ακόμη και από το Σύνταγμα, έχει πάψει να θεωρείται δεδομένη. Ηδη η κυβέρνηση με τον πλέον επίσημο τρόπο, διά του πρωθυπουργού, υιοθέτησε την πρόταση του Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου Αθηνών για μείωση των ημερών εργασίας και αποδοχών. Των πρωθυπουργικών επισημάνσεων είχε προηγηθεί η εγκαινίαση του νέου εργασιακού μοντέλου στη Β. Ελλάδα από τον επιχειρηματία κ. Πάνο Μυλωνά. Εν τω μεταξύ, παρά την ελαστικοποίηση της εργασίας, η ανεργία καταγράφει διαρκώς ανοδική πορεία. Τον Ιανουάριο άγγιξε το 9,4%, το οποίο σε απόλυτους αριθμούς μεταφράζεται σε 75.000 περισσότερους ανέργους σε σχέση με τον αντίστοιχο μήνα του 2008. Η Τράπεζα της Ελλάδος (ΤτΕ) υπολογίζει ότι έως το τέλος του 2009, η ανεργία θα αυξηθεί κατά 0,5 έως 0,8% επιπλέον. Η αύξηση αυτή συνεπάγεται και ταυτόχρονη διεύρυνση των ανισοτήτων, καθώς –όπως επισημαίνεται και στη σχετική έκθεση της ΤτΕ– σε αυτή τη φάση πλήττονται ευπαθείς ομάδες εργαζομένων όπως οι ανειδίκευτοι εργάτες με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης, οι προσωρινά απασχολούμενοι και οι μετανάστες.

2. Φοροδιαφυγή

Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος κ. Γιώργος Προβόπουλος έχει ορίσει τη φοροδιαφυγή στο 20% των συνολικών εσόδων του Δημοσίου από τη φορολογία. Αυτό σημαίνει ότι τα δημόσια ταμεία στερούνται από 15 δισεκατομμύρια ευρώ. Αν προστεθούν σε αυτά, τα χρήματα τα οποία το κράτος δεν μπορεί να συλλέξει λόγω αδυναμίας των ελεγκτικών μηχανισμών, τότε το ποσό εκτοξεύεται στα 40 δισεκατομμύρια ευρώ. Στην ΤτΕ υπολογίζουν ότι εάν αντιμετωπιστεί η φοροδιαφυγή αποτελεσματικά, είναι εφικτός ο μηδενισμός του δημοσιονομικού ελλείμματος έως το 2012.

3. Κατάρρευση του κοινωνικού κράτους και των ασφαλιστικών Ταμείων

Μετά την περιπέτεια των ομολόγων, τα ασφαλιστικά Tαμεία έχουν ν’ αντιμετωπίσουν πλέον το ενδεχόμενο της κατάρρευσης. Το ασφαλιστικό σύστημα, έτσι όπως ιστορικά αναπτύχθηκε στην Ελλάδα, ήταν ο κύριος (αν όχι ο μόνος) άξονας του κοινωνικού κράτους. Μόλις την προηγούμενη εβδομάδα η Εθνική Αναλογιστική Αρχή προειδοποίησε ότι μόνη λύση για τη διάσωση του συστήματος, είναι να ενταχθούν όλοι οι μισθωτοί ανεξαιρέτως σε ενιαίο ταμείο ασφάλισης με συνταξιοδότηση στα 65 χρόνια. Εάν εξακολουθήσει να υφίσταται το σημερινό καθεστώς, το έλλειμμα του ΙΚΑ και μόνον θα αγγίζει το 8% επί του ΑΕΠ, μετά 50 χρόνια. Πριν από την Αναλογιστική Αρχή αντίστοιχες εκτιμήσεις και προβλέψεις έχουν κάνει τόσο το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο όσο και η Ευρωπαϊκή Ενωση.

4. Το κράτος παρανομεί υπό την πίεση του δημόσιου χρέους

Τα 280 δισεκατομμύρια ευρώ του δημοσίου χρέους δεν συσσωρεύθηκαν σε μια νύχτα. Πρόκειται για ένα ζήτημα το οποίο κάθε χρόνο παρέπεμπαν οι εκάστοτε ιθύνοντες στις ελληνικές καλένδες, ώσπου έσκασε σαν βόμβα εν μέσω κρίσης, κυρίως λόγω της αυστηρής δημοσιονομικής πειθαρχίας την οποία επιβάλλει η Ε.Ε. Η τακτική των διαρκών αναθεωρήσεων στα δημοσιονομικά στοιχεία είναι ενδεικτική της σοβαρότητας με την οποία αντιμετώπιζαν το δημόσιο χρέος οι εκάστοτε κυβερνήσεις. Ετσι, με την «καυτή πατάτα» ανά χείρας, το κράτος αναγκάζεται να παρανομεί προκειμένου να συγκεντρώσει ψίχουλα για να κλείσει τη δημοσιονομική τρύπα. Ενα από τα μέτρα που εξετάζεται σοβαρά είναι η «τακτοποίηση», όπως την ονομάζουν στο υπουργείο ΠΕΧΩΔΕ, των ημιυπαίθριων χώρων. Να πληρώσουν δηλαδή οι ιδιοκτήτες ακινήτων ένα χαράτσι προκειμένου να νομιμοποιήσει το κράτος την παρανομία τους. Κάπως έτσι ελήφθη λίγο νωρίτερα και η απόφαση για την έκτακτη εισφορά από τους 128.000 υψηλά αμειβόμενους μισθωτούς, εκείνους δηλαδή που δεν αποφεύγουν τη φορολογία. Στο γενικότερο κλίμα χαλάρωσης, συγκροτημένες ομάδες πίεσης, όπως είναι οι κατασκευαστές, ζητούν αναστολή του «πόθεν έσχες» για την αναθέρμανση της αγοράς.

5. Βία και εγκληματικότητα

Τους τελευταίους μήνες η ΕΛ.ΑΣ. εμφανίζει, παρά τις προσπάθειες, εικόνα διάλυσης. Τα στατιστικά στοιχεία που αφορούν την εγκληματικότητα είναι χαρακτηριστικά. Το 2008 σημειώθηκαν 139 ανθρωποκτονίες, από 128 το 2007. Διαρρήξεις σπιτιών, ληστείες και κλοπές οχημάτων αυξήθηκαν επίσης κατακόρυφα. Στο πρώτο τρίμηνο του 2009 καταγράφονταν 4 – 5 ένοπλες ληστείες καθημερινά και 40 ληστείες τραπεζών ανά μήνα. Ο ίδιος ο αναπληρωτής υπουργός Εσωτερικών κ. Χρήστος Μαρκογιαννάκης συμμερίζεται μια ευρέως διαδεδομένη εντός της ΕΛ.ΑΣ. άποψη, σύμφωνα με την οποία μικροπολιτικές σκοπιμότητες δεν αφήνουν τους αστυνομικούς να κάνουν σωστά τη δουλειά τους. Νέο, ποιοτικό στοιχείο που αναδεικνύει την αδυναμία της ΕΛ.ΑΣ. να αντιμετωπίσει τα αυξανόμενα κρούσματα βίας και εγκληματικότητας είναι ότι οι κακοποιοί έχουν ξεπεράσει τις φοβίες τους απέναντι στους ένστολους και τους πυροβολούν εν ψυχρώ.

6. Η χρεoκοπία του μοντέλου της υπερκατανάλωσης

Αν η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση ανέδειξε κάποιον κίνδυνο με τρόπο έντονο, αυτός είναι σίγουρα το χρέος από τον λεγόμενο «δυτικό» τρόπο ζωής. Τα ελληνικά νοικοκυριά εθίστηκαν σε αυτή την κουλτούρα με αποτέλεσμα μόνον οι ληξιπρόθεσμες δόσεις τους να ξεπερνούν σήμερα τα 700 εκατομμύρια ευρώ. Οι Ελληνες χρωστούν στις τράπεζες για τις συναλλαγές τους με πιστωτικές κάρτες συνολικά 10 δισεκατομμύρια ευρώ. Σύμφωνα με τα στοιχεία, περίπου το 7% όλων όσοι έχουν πιστωτικές κάρτες αδυνατούν να πληρώσουν τις δόσεις τους για περισσότερους από δύο μήνες. Οι πλέον αισιόδοξοι εκτιμούν ότι αυτή τη στιγμή υπάρχουν περισσότερα από 500.000 νοικοκυριά τα οποία είτε δεν μπορούν να καταβάλλουν τις δόσεις τους, είτε διαθέτουν για την αποπληρωμή των χρεών τους σχεδόν το μισό εισόδημά τους.

7. Τουρισμός

Η «βαριά βιομηχανία», όπως συχνά αποκαλείται, της ελληνικής οικονομίας είναι ο τουρισμός. Ως το πλέον εξωστρεφές κομμάτι της οικονομίας, είναι και το πλέον ευάλωτο. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι θα επέλθει κάμψη 20% στις αφίξεις, μείωση η οποία συνεπάγεται περίπου 30% κάμψη των εσόδων. Στη χειρότερη περίπτωση το κράτος μπορεί να χάσει μέχρι και 10 δισεκατομμύρια ευρώ και οι ιδιοκτήτες ξενοδοχείων θα δουν τον τζίρο τους να πέφτει κατά 1,2 δισεκατομμύρια. Ωστόσο, τα ενδημικά προβλήματα του ελληνικού τουρισμού δεν περιορίζονται στη μείωση των εσόδων. Παρά τις επενδύσεις που έγιναν στην Ελλάδα για τη βελτίωση των υποδομών στους Ολυμπιακούς Αγώνες, η πλειονότητα των καταλυμάτων (ποσοστό άνω του 75%) παρέμεινε χαμηλής κατηγορίας με ανάλογο βέβαια επίπεδο ποιότητας. Ουσιαστικά η Ελλάδα έχασε το 2004 την ευκαιρία να μετατραπεί από προορισμός μαζικού παραθεριστικού τουρισμού σε μέρος διακοπών για γερά πορτοφόλια, τα οποία εκ των πραγμάτων, αντέχουν περισσότερο τη σημερινή κρίση.

8. Περιβάλλον

Στην προστασία των φυσικών πόρων και του περιβάλλοντος το ελληνικό κράτος ουδέποτε είχε να παρουσιάσει υψηλές επιδόσεις. Από τα πλέον χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι εκείνα των Φορέων Διαχείρισης Προστατευομένων Περιοχών, οι οποίοι υπάρχουν κατ’ όνομα. Το παράδειγμα του Ασωπού, ο οποίος έχει μετατραπεί τα τελευταία 40 χρόνια σε αγωγό βιομηχανικών αποβλήτων μολύνοντας ανεπανόρθωτα το περιβάλλον και την υγεία των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής, δείχνει πόσο σοβαρά παίρνει το ελληνικό κράτος το περιβάλλον. Μετά τις πυρκαγιές του 2007 οι οποίες έκαψαν την Πελοπόννησο, την Πίνδο και την Πάρνηθα, αποφασίστηκε η πριμοδότηση του Φορέα Δασών με 170 εκατομμύρια ευρώ. Παρότι οι δασολόγοι εκτιμούν ότι η δασοπροστασία είναι ούτως ή άλλως ανεπαρκής για το ερχόμενο καλοκαίρι, τα χρήματα αυτά αφαιρέθηκαν, δίχως δεύτερη σκέψη, από τις πιστώσεις του Φορέα για να καλύψουν άλλες ανάγκες. Ούτε αυτό βέβαια είναι σημερινό φαινόμενο. Τις παραμονές των πυρκαγιών του 2007, η Γενική Διεύθυνση Δασών ζήτησε πέντε εκατομμύρια για να συντηρήσει τους δασικούς δρόμους, χωρίς καμία ανταπόκριση.

9. Υποβάθμιση δημόσιας παιδείας και επιστημονικής έρευνας

Η δυσλειτουργία της δημόσιας Εκπαίδευσης σε κάθε βαθμίδα είναι γνωστή και βοηθιέται από τη χρόνια διάθεση του κράτους να μην χρηματοδοτεί επαρκώς την Παιδεία. Είναι χαρακτηριστικό ότι η Ελλάδα καταλαμβάνει την 33η θέση μεταξύ των 34 χωρών του Οργανισμού για την Οικονομική Συνεργασία και Ανάπτυξη (ΟΟΣΑ) στις δημόσιες δαπάνες για την εκπαίδευση. Παράλληλα, οι εγγενείς αδυναμίες του εκπαιδευτικού συστήματος φαίνονται και από τα περίπου 4,5 δισεκατομμύρια ευρώ που αναγκάζονται ετησίως να δαπανήσουν οι γονείς σε ιδιωτικά σχολεία και φροντιστήρια. Ωστόσο, η κατάσταση είναι πραγματικά εκρηκτική στα πανεπιστήμια. Πέρα από την έκρυθμη κατάσταση (χαμένες εξεταστικές περίοδοι, φθορές, κατάχρηση ασύλου από ταραξίες), τα πανεπιστήμια χάνουν πλέον και τον πρωταρχικό ρόλο τους, εκείνον της έρευνας. Βέβαια ακόμη και τα 12 ανεξάρτητα Ερευνητικά Κέντρα, που υπάγονται στο υπουργείο Ανάπτυξης, δεν αντιμετωπίζουν λιγότερα προβλήματα. Μόλις τις προηγούμενες ημέρες τους κοινοποιήθηκε ότι περικόπτονται κατά 10% τα κονδύλια για τη δραστηριότητά τους.

10. Ελλειψη πολιτικής στρατηγικής

Θλιβερό επιστέγασμα στην από καιρό προβλεφθείσα κατάρρευση του ελληνικού μοντέλου είναι η παντελής απουσία πολιτικής στρατηγικής εξόδου από την κρίση. Η κυβέρνηση αδυνατεί να κινηθεί υπό το βάρος των σκανδάλων, περιοριζόμενη σε διαχειριστικές πολιτικές ακόμη και αυτή την ύστατη στιγμή. Αντίθετα, οι ιθύνοντες του οικονομικού επιτελείου περιορίζονται σε ταξίδια στις Βρυξέλλες, όπου απλά γνέφουν συγκαταβατικά στις επαναλαμβανόμενες νουθεσίες. Ταυτόχρονα, το υπουργείο Οικονομικών έχει διαψευστεί από τις ίδιες τις κρατικές υπηρεσίες (όπως η Στατιστική), καθώς και όλες οι προβλέψεις του για κρίσιμα μεγέθη όπως το ποσοστό του ελλείμματος, η ανεργία και ο ρυθμός ανάπτυξης. Η μείζων αντιπολίτευση από τη δική της πλευρά, ζητεί σχεδόν μονότονα την άμεση προκήρυξη εθνικών εκλογών. Η ελάσσων αντιπολίτευση βρίσκεται εγκλωβισμένη στα δικά της δογματικά αδιέξοδα.

Σε άλλες χώρες αναζητούν συναινέσεις

Σε αντίθεση με την Ελλάδα, στην υπόλοιπη ανεπτυγμένη Δύση, η κρίση έγινε αφορμή για την αναζωογόνηση της πολιτικής. Παρά τις επιμέρους διαφορές τους, αντίπαλοι πολιτικοί βρέθηκαν στο ίδιο τραπέζι για να συζητήσουν τρόπους εξόδου από την κρίση. Στις ΗΠΑ ο γενικά απαξιωμένος στη μνήμη της ανθρωπότητας πρόεδρος Τζορτζ Μπους κάλεσε, πριν λήξει η θητεία του, τον Μπαράκ Ομπάμα να συζητήσουν για την κρίση. Αλλωστε, ακόμη και μετά την ανάδειξή του ο κ. Ομπάμα δεν κινήθηκε μακριά από τη λογική του σχεδίου Πόλσον, το οποίο προέβλεπε γενναία χρηματοδότηση του τραπεζικού -πιστωτικού συστήματος από τον κρατικό προϋπολογισμό. Στη Γερμανία κυβερνά συνασπισμός Χριστιανοδημοκρατίας και Σοσιαλιστικού Κόμματος (SPD). Ο προερχόμενος από το SPD υπουργός Οικονομίας Πέερ Στάινμπρουκ δεν έχει διαφωνήσει ούτε μια στιγμή με την καγκελάριο Αγκελα Μέρκελ, ως προς τη στάση της Γερμανίας στην κρίση. Αντίθετα, δεν έχει μετατοπιστεί από τις θέσεις του, παρά την πολύ έντονη κριτική που δέχεται στο εσωτερικό του κόμματός του. Στην Αγγλία, ήδη από τον Σεπτέμβριο, ο ηγέτης των Συντηρητικών Ντέιβιντ Κάμερον έχει δηλώσει ότι θα συνεργαστεί με τον Εργατικό πρωθυπουργό Γκόρντον Μπράουν αν χρειαστεί, διότι η κρίση διαπερνά τις κομματικές διαχωριστικές γραμμές.

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_100011_18/04/2009_311668

Οι μαρτυρίες Πακιστανών που έπεσαν θύματα επίθεσης από ομάδες νεαρών στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ | Αθήνα – Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009 [εκτύπωση]

Στα βρώμικα και απωθητικά σοκάκια του ιστορικού κέντρου των Αθηνών δεκάδες Πακιστανοί- ανάμεσα σε μια πληθώρα φυλών- «κόβουν» βόλτες σε μικρές παρέες. Η ευφυής ειρωνεία της ιστορίας τούς θέλει να κινούνται πλησίον της οδού Μενάνδρου, δηλαδή σε έναν δρόμο αφιερωμένο σε έναν από τους επιγόνους του Μεγαλεξάνδρου, που είχε βασιλέψει τους «εν Μηδία και εν Περσίδι» και αργότερα ανήχθη σε θεότητα από τους βουδιστές με το όνομα Μιλίνδας.

Εκεί, στην Κρετίνου και στην Αναξαγόρα, ανάμεσα σε παλιές εισαγωγικές εταιρείες και καταστήματα με φθηνά ρούχα από μικρές βιοτεχνίες που παλεύουν να επιβιώσουν και σε μια μικρή αγορά από τηλεφωνεία, τουριστικά πρακτορεία, μπακάλικα και Ιnternet cafes που λειτουργούν άνθρωποι από την Ανατολή, βρίσκονται συγκεντρωμένα τα γραφεία και τα στέκια τους.

Πάνω από τη στοά, στον πρώτο όροφο μιας παλιάς οικοδομής, οι Πακιστανοί μάς κερνούν τσάι και τζελέμπι, ένα γλυκό του Πακιστάν, που στη γεύση μοιάζει με τη δική μας τουλούμπα. Σε μια σειρά καρέκλες κάθονται δύο μεσήλικοι και άλλοι δύο νεαροί, όλοι τους από την ασιατική χώρα. Στα πρόσωπά τους αποτυπώνονται δύο πράγματα: το πρώτο είναι τα δύο κύματα μετανάστευσης που τους έφεραν στη χώρα μας- το προδίδουν άλλωστε και οι διαφορετικές τους ηλικίες. Το δεύτερο είναι οι τραυματισμοί από το ρατσιστικό μένος μιας παρέας πιτσιρικάδων η οποία «δραστηριοποιείται» στο Αιγάλεω.

Εδώ και ημέρες στις γειτονιές του Αιγάλεω, αλλά και του Κολωνού, κατεγράφη μια σειρά επιθέσεων κατά Πακιστανών από νέα παιδιά, κάποια εκ των οποίων και μαθητές σχολείου. «Εμείς οι Πακιστανοί είμαστε ήσυχοι, δεν πίνουμε, δεν ενοχλούμε κανέναν. Η θρησκεία μας μιλάει για ειρήνη και σεβασμό. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί γινόμαστε στόχος» μας λένε. Πάνε σχεδόν δύο χρόνια πια που οι γειτονιές της Δυτικής Αθήνας, και όχι μόνο, βλέπουν τους Πακιστανούς να μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίο τράγο αφού τα κρούσματα ρατσιστικής βίας βαίνουν αυξανόμενα.

«Βρισκόμουν κοντά στο άλσος του Αιγάλεωόταν 10-12 νεαροί, γύρω στα 20,με σταμάτησαν και χωρίς να πουν τίποτεάρχισαν να με χτυπάνε ασταμάτητα.Μου πήραν 200 ευρώ και το κινητό μου και έφυγαν» διηγείται ο κ. Μαζάρ Ικμπάλ, ένας πενηντάρης βιομηχανικός εργάτης που κοντεύει να συμπληρώσει δεκαετία στην Ελλάδα.

Δίπλα του ένας νεαρός στέκεται παγωμένος με τα μάτια στο πάτωμα, ενώ το κεφάλι του είναι γεμάτο ράμματα. Είναι ο κ. Μοχάμεντ Σαντζάτ, κάτοικος Ελλάδας εδώ και λίγους μήνες που «κυνηγάει το μεροκάματο από εδώ και από εκεί». «Βρισκόμουν κοντά στο Μπαρουτάδικοόταν με σταμάτησε μια παρέα νέων και μου είπαν:“Αστυνομικοί”. Εβγαλα τα χαρτιά μου να τους τα δείξω και άρχισαν να με βαράνε με ξύλα.Οταν τελείωσαν, έφυγαν» λέει ο κ. Σαντζάτ.

Ο κ. Ζαφάρ Ουλάχ ζει στην Ελλάδα περίπου δέκα χρόνια, εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής και μένει στο Αιγάλεω. Ο κ. Ουλάχ δέχθηκε επίθεση στο σπίτι του. «Εβγαινα από το σπίτι όταν μου επιτέθηκαν δύο άτομα. Ενας με κρατούσε από το χέρι και ο άλλος με βαρούσε.Μου πήραν τα χρήματα που είχα πάνω μου και μετά ήρθε ένα αυτοκίνητομέσα στο οποίο υπήρχε ένα ζευγάρι και τους μάζεψε» περιγράφει τη δική του περιπέτεια ο κ. Ουλάχ, ο οποίος είχε την ατυχία να κουβαλάει πάνω του το μηνιάτικό του (850 ευρώ) εκείνη την ημέρα.

Τ ελευταίος στη σειρά κάθεται ο κ. Αμτζάντ Τζαβέντ. Στους λίγους μήνες που βρίσκεται στην Ελλάδα και δουλεύει στην οικοδομή ο νεαρός Τζαβέντ πρόλαβε να γνωρίσει και τη σκληρότητα του ρατσισμού. «Ηταν 3 Μαρτίου όταν βγήκα από το σπίτι και πήγαινα στο περίπτερο για τσιγάρα.Εκείστην πλατεία με πλησίασαν οκτώ άτομα και άρχισαν να με βαράνε για να μου πάρουν τα λεφτά.Από ένα σημείο και μετά δεν θυμάμαι τίποτα.Μόνο ότι σε κάποια στιγμή με άφησαν και έφυγαν» διηγείται. Αν και ήδη έχουν περάσει δέκα ημέρες από την επίθεση, η μύτη του Τζαβέντ δεν έχει συνέλθει από τον ξυλοδαρμό.

Τα θύματα των επιθέσεων περιγράφουν τους δράστες ως μια ομάδα 15 ατόμων, με δύο κοπέλες ανάμεσά τους, γύρω στα 20-22. «Το μόνο που ζητάμε είναι Δικαιοσύνη.Να μη μας κυνηγούν κάθε μέρα» λένε οι Πακιστανοί. Εχθρικά δεν αντιμετωπίζουν τους μετανάστες μόνο οι ομάδες που τους επιτίθενται αλλά και η Αστυνομία, η οποία όποτε επιχειρούν να καταγγείλουν μια επίθεση εις βάρος τους είτε προσπαθεί να τους αποθαρρύνει από το να καταθέσουν μηνύσεις είτε δεν διερευνά καθόλου τις καταγγελίες τους. «Η Αστυνομία όλο μας λέει: “Ελάτε αύριο”. Δεν μας αφήνει να δώσουμε κατάθεση.Με το ζόρι κάνουμε τις μηνύσεις» σημειώνουν. «Μας έχει συμβεί στο Αιγάλεω, στον Ασπρόπυργο,στην Ελευσίνα.Οι σκοποί στο τμήμα μάς λένε ότι δεν υπάρχει αστυνομικός μέσα, ότι έχουν βγει όλοι περιπολία» σημειώνει ο πρόεδρος του Συλλόγου «Ομόνοια» κ. Αφζάλ Μπατί.

«Αν μας δείρουν και μιλήσουμε, τρώμε κι άλλο ξύλο»
[«Εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους» λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ (ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ/ ΕURΟΚΙΝΙSSΙ) ]
«Εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους» λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ (ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ/ ΕURΟΚΙΝΙSSΙ)
Πριν από μερικές ημέρες, για πρώτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια που παρατηρείται έξαρση κρουσμάτων ρατσιστικής βίας στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, προφυλακίστηκαν δύο νεαροί που κατηγορούνται για συμμετοχή στις πρόσφατες επιθέσεις. Εναντίον τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «ληστείες και πρόκληση σωματικών βλαβών κατά συρροή από κοινού».

Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι τις ίδιες ημέρες που σημειώνονταν τα περιστατικά στο Αιγάλεω, λίγο πιο πέρα, στον Κολωνό, πολυάριθμη ομάδα μαθητών λυκείου της περιοχής επιτέθηκε και ξυλοκόπησε Πακιστανούς και κατέστρεψε το σπίτι τους. Το χειρότερο, ανάμεσα στους μαθητές δεν ήταν μόνον Ελληνες αλλά και αλλοδαποί δεύτερης γενιάς, γόνοι μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Επισήμως αυτή η επίθεση δεν έγινε ποτέ αφού ουδείς την έχει καταγγείλει (πέρα από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φ. Κουβέλη που έφερε το θέμα στη Βουλή), το ζήτημα όμως απασχολεί σοβαρά πια την εκπαιδευτική κοινότητα. Σε μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα εκπαιδευτικοί ανέλαβαν την πρωτοβουλία να οργανωθεί προβολή της αντιρατσιστικής ταινίας «Η ζωή, τα προβλήματα και τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων». Ακόμη στο πλαίσιο αναστροφής του κλίματος παρουσιάστηκε έκθεση φωτογραφίας και έγινε συζήτηση με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών.

Αν και οι παθόντες δυσκολεύονται να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί οι ομοεθνείς τους γίνονται θύματα ρατσιστικής βίας, ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ δίνει μια εξήγηση: «Πλέον εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους. Επιπλέον η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή έδωσε δύναμη σε αυτούς που θέλουν να μας διώξουν» σημειώνει. «Ωστόσο,αν δεν σταματήσουν όλες αυτές οι επιθέσεις,θα γίνει κακό.Πρέπει όσοι εμπλέκονται σε αυτές να τιμωρηθούν για να μάθουν» τονίζει και προσθέτει: «Δεν γίνεται όποτε μας βλέπουν να τρίβουν τα χέρια τους και να μας χτυπάνε,ούτε βέβαια η Αστυνομία να μη μας επιτρέπει να κάνουμε μηνύσεις».«Αν μας δείρουν και μιλήσουμε,τρώμε κι άλλο ξύλο.Η αδράνεια της Αστυνομίας ενθαρρύνει και επιβραβεύει τους ρατσιστές» λέει ο κ. Ασλάμ.

Στην ερώτηση τι οπλίζει το χέρι παιδιών και επιτίθενται στους συμπατριώτες του η απάντησή του είναι απλή αλλά αποκαλυπτική: «Τα παιδιά ούτε ξέρουν τι θέλουν.Κάποια το περνούν για παιχνίδι.Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να μορφωθούν και να σέβονται τους νόμους.Είναι ο μόνος τρόπος».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=260920

Η κρίση μπορεί να μην οδηγήσει στην επανάσταση αλλά φέρνει στην επικαιρότητα μια άλλη πλευρά την ανθρώπινης ψυχογεωγραφίας: το χρήμα και την διαχείρισή του τόσο σε μαθηματικό, όσο και σε συναισθηματικό επίπεδο. Η πρόκληση σήμερα δεν είναι αν θα επιβιώσει ή θα μετεξελιχθεί ο καπιταλισμός, δεν είναι η επίλυση του διλήματος ελεύθερη αγορά ή κρατική παρέμβαση. Η πρόκληση είναι να επιτύχουμε μια ολότελα διαφορετική κοινωνική, οικονομική και συναισθηματική οριοθέτηση του ρόλου του χρήματος στην ζωή μας. Διότι είναι δίκοπο μαχαίρι. Από την μια χωρίς ελεύθερη κυκλοφορία του χρήματος δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία και ουσιαστική ανθρώπινη ελευθερία αυτοπραγμάτωσης. Από την άλλη το κυνήγι του χρήματος ξυπνάει, ενεργοποιεί και φέρνει στο φώς τα χειρότερα ανθρώπινα ένστικτα. Πρέπει να καταργήσουμε την έλλειψή του και να απελευθερώσουμε την ανθρώπινη κοινωνία από τον φόβο, την στέρηση και την ανέχεια. Αλλά και πρέπει να βάλουμε όρια στην συσώρευσή του για να εξαλείψουμε τη μάστιγα της απληστίας και της εκμετάλλευσης.

Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2009 – 15:45

Ο δισεκατομμυριούχος επενδυτής George Soros δήλωσε σήμερα ότι η τρέχουσα κρίση έχει τις ρίζες της στην απορρύθμιση που συντελέστηκε την δεκαετία του 1980. Εκτίμησε εξάλλου, ότι η σημερινή κρίση θα αποτελέσει το τέλος για το μοντέλο των ανεξέλεγκτων αγορών που κυριάρχησε από τοτέ στα δυτικά κράτη, όπως αναφέρουν ξένα πρακτορεία.

“Η απορρύθμιση των χρηματοοικονομικών αγορών που ξεκίνησε επί της προεδρία του Ρόναλντ Ρήγκαν έχει οδηγήσει στην εκδήλωση διαδοχικών κρίσεων, προκαλώντας συνεχείς κυβερνητικές παρεμβάσεις”, δήλωσε ο Soros μιλώντας σε ένα κοινό τραπεζιτών και οικονομολόγων σε ιδιωτικό δείπνο στο Columbia University στη Νέα Υόρκη.

Η παγκόσμια ύφεση, που προκλήθηκε από την κατάρρευση της αμερικανικής στεγαστικής αγοράς, έχει “πλήξει βαθιά το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό σύστημα”, υπογράμμισε.

Η φιλοσοφία των “ελεύθερων αγορών” βρίσκεται πλέον υπό αμφισβήτηση καθώς οι ίδιες οι αγορές απέδειξαν ότι είναι αναποτελεσματικές και επιρρεπείς σε προκαταλήψεις αντί να κατευθύνονται από όλες τις διαθέσιμες πληροφορίες.

Ο ίδιος υπογράμμισε ότι μεγάλο μέρος της ευθύνης βαραίνει τις ίδιες τις ρυθμιστικές αρχές που “παραιτήθηκαν” των ευθυνών τους.

“Βρισκόμαστε σε μια κρίση που πράγματι αποτελεί την χειρότερη από την δεκαετία του 1930, ενώ είναι επίσης διαφορετική από όλες τις υπόλοιπες που γνωρίσαμε κατά τη διάρκεια της ζωής μας”, υπογράμμισε ο Soros.

πηγή: http://www.capital.gr/news.asp?id=682248

Από πολλές μεριές ακούγονται συζητήσεις και τίθεται το ψευδές κατά τη γνώμη μου δίλλημα καπιταλισμός ή κομμουνισμός.
Η ουσία των κοινωνικών αλλά και οικολογικών προβλημάτων που αντιμετωπίζουμε σήμερα βρίσκεται στην αναδιανεμητική κατεύθυνση της εκάστοτε υλοποίησης οικονομικού συστήματος σε κάθε εποχή.
Μέχρι σήμερα όλα τα οικονομικά συστήματα όπως εφαρμόστηκαν στις τεχνικές τους λεπτομέρειες λειτουργούσαν αναδιανεμητικά από κάτω προς τα πάνω αφαιρώντας οικονομικούς πόρους από την κοινωνική βάση και συγκεντρώνοντάς τους στο χρηματοπιστωτικό τομέα. Αυτό οδήγησε και στην εξέλιξη και του τραγικού δημοκρατικού ελλείματος που αντιμετωπίζουμε σήμερα. Ακόμη και ο υπαρκτός σοσιαλισμός εφαρμόστηκε μέσα στα γενικότερα οικονομοτεχνικά πλάισια ενός τέτοιου συστήματος.
Αν θέλουμε να χτυπήσουμε το μαχαίρι στο κόκκαλο πρέπει να ανοίξουμε την συζήτηση για ένα σύστημα με ζωντανές χρηματαγορές που όμως θα αναδιανέμουν τον χρηματοοικονομικό πλούτο από πάνω προς τα κάτω. Το ειρωνικό παράδοξο είναι ότι αν καταφέρουμε οι χρηματαγορές να “ανοίξουν” και να αναδιανείμουν τον πλούτο τους αυτό τελικά θα αποβεί προς όφελος και των ίδιων των αγορών και την οικονομίας.
Η λέξη – κλειδί λοιπόν είναι “αναδιανομή” σαν μόνιμο και διαρκές χαρακτηριστικό του όποιου οικονομικού συστήματος στις τεχνικές του λεπτομέρειες υλοποίησης.
Η αναδιανομή αν εφαρμοστεί σωστά με ήπιο, προοδευτικό και βιώσιμο τρόπο και όχι με θεραπεία – σοκ θα δώσει λύση και στο δημοκρατικό έλλειμα επαναφέροντας οικονομική και κατά συνέπεια πολιτική δύναμη στην κοινωνική βάση.

Από την Ημερησία

Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος στις οικονομίες
18/2/2009 2:14:22 μμ

Καλώς ήλθατε στον 3ο Παγκόσμιο Πόλεμο στις οικονομίες και τις αγορές, λέει ο Richard C. Young συγγραφέας του βιβλίου best-seller της επενδυτικής στρατηγικής στις ΗΠΑ με τίτλο «Financial Armadillo Strategy».

«Ποτέ άλλοτε από τον Πόλεμο στο Βιετνάμ ο κόσμος δεν ήταν τόσο χωρισμένος. Ποτέ άλλοτε στην ιστορία του καπιταλισμού μια οικονομική κρίση δεν έχει λάβει τόσο τεράστιες παγκόσμιες διαστάσεις», σημειώνει.

Οι διαστάσεις της σημερινής παγκοσμιοποίησης δεν συγκρίνονται με εκείνες του ’30. Αλλά σίγουρα ο ρόλος του κράτους είναι κατά πολύ μεγαλύτερος από τότε, γι’ αυτό και οι «ειδικοί» ελπίζουν η σταθεροποίηση να έρθει από ‘κει.

Οι κρατικές δαπάνες το 1930 ήταν 2,5% του ΑΕΠ στις ΗΠΑ, τώρα είναι στο 20% του ΑΕΠ. Αλλά και πάλι τα προβλήματα της επέκτασης της προηγούμενης περιόδου δείχνουν ότι η λύση δεν έρχεται αυτόματα και εύκολα, καθώς τα μεγέθη των πολυεθνικών είναι κολοσιαία και δύσκολο να διασωθούν αφού θα απαιτούσε τεράστιο δημόσιο κόστος που δεν το φαντάζονταν το 1930 όταν οι “προβληματικές” επιχειρήσεις ήταν μικρότερες.

Οι κυβερνήσεις, λοιπόν, διοχετεύουν κρατικές “ενέσεις” ρευστότητας, οι κεντρικοί τραπεζίτες κατεβάζουν τα επιτόκια προς το 0%, αλλά τα στοιχεία σε ολόκληρο τον κόσμο δείχνουν πως η οικονομία βρίσκεται σε πολύ χειρότερη θέση από αυτή που αναμενόταν αρχικώς, κάνοντας τα κόκαλα του Κέινς να τρίζουν.

Η μεγαλύτερη οικονομία του πλανήτη (ΗΠΑ) παθαίνει απανωτά εμφράγματα, η Γηραιά Ήπειρος βρίσκεται στην κυριολεξία διασωληνωμένη στα κανάλια του δανεισμού, ενώ και οι βαλβίδες της λεγόμενης “νέας ατμομηχανής” της Κίνας… μπουκώνουν επικίνδυνα.

Κύρια ρίζα του προβλήματος παραμένει η εγγενής αδυναμία στις κερδοφορίες, όπως διέγνωσε ιστορικά πρώτος ο Μαρξ κι έχουμε εξηγήσει σε προηγούμενο σχόλιο (24/10).

Παρόμοια διλήμματα εγείρονται κι από τις μειώσεις των επιτοκίων που δεν δείχνουν να λειτουργούν.

Στη θεωρία αυτό θα μπορούσε να βοηθήσει: θα ρίξει τις δόσεις των δανείων καταναλωτών και επιχειρήσεων. Αλλά στην πράξη δεν υπάρχει εγγύηση ότι οι τράπεζες θα “περάσουν” αυτά τα οφέλη στους δανειολήπτες ή στις επιχειρήσεις που έχουν δανείσει. Ούτε ότι αρκετοί από τους επιχειρηματίες δεν θα εκμεταλλευτούν το “φθηνότερο δανεικό χρήμα” και θα απολύσουν κόσμο ούτως ή άλλως.

Στις ΗΠΑ τα επιτόκια έχουν πέσει από το 5,25% τον περσινό Σεπτέμβριο στα όρια του 0%. Αλλά η ανεργία δεν έχει σταματήσει να ανεβαίνει, φτάνοντας στο 7,2% (υψηλό 16 ετών), καθώς το τελευταίο 12μηνο χάθηκαν συνολικά 2,5 εκατ. θέσεις εργασίας, ενώ το πιο εντυπωσιακό είναι ότι στην Ισπανία έχουν χαθεί το τελευταίο χρόνο 1 εκατ. θέσεις εργασίας.

Στην Ιαπωνία τα επιτόκια ήταν “μηδενικά”, για χρόνια, αλλά η οικονομία της δεν απέφυγε τη μακρόσυρτη στασιμότητα. Οι επενδύσεις βάλτωναν αφού τα κέρδη δεν ανέκαμπταν.

Οι μειώσεις που ανακοινώνονται μπορεί να δίνουν βραχυπρόθεσμες ελπίδες στις αγορές, αλλά πολλοί αμφιβάλλουν για τις μακρόχρονη αποτελεσματικότητα, οδηγώντας ξανά στην ανασφάλεια.
Ο κόσμος είναι ήδη σε πόλεμο

«Όσοι αρνούνται να παραδεχθούν την κατάσταση και να υπνοβατούν στις προσδοκίες της μελλοντικής ευφορίας θα γεράσουν φτωχότεροι», λέει ο Richard C. Young. «Οι υποστηρικτές του Ομπάμα μας λένε να μην ανησυχούμε. Ενα τρισ. δολ. Εδώ, ένα τρισ. εκεί, άλλο ένα παραπέρα και όλα θα είναι μέλι γάλα. Στην ουσία η κυβέρνηση μεταφέρει τον καρκίνο στις τσέπες του κόσμου».

«Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο. Ο καπιταλισμός κλονίζεται, τρεκλίζει, παραπαίει, όχι μόνο τα χρηματιστήρια. Οι κοινωνικές εκρήξεις είναι μπροστά και οι πολεμικές αναζωπυρώσεις καθώς είμαστε στην πρώτη μεγάλη κρίση της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης».

«Η Σομαλία καταρρέει, Στα σύνορα του γεμάτου με πυρηνικό εξοπλισμό Πακιστάν η κατάσταση είναι έκρυθμη. Η επέτειος από τα 20 χρόνια της εξέγερσης στην Πλατεία Τιεν Αν Μεν συνδυάζεται με τον απίστευτο αριθμό των 10 εκατ. Ανέργων στην Κίνα που πλήττεται ραγδαία από την κρίση”, λέει ο Richard C. Young.

«Στην Ελλάδα στη Γαλλία οι εξεγέρσεις των νέων, των εργατών, των αγροτών έχει γίνει καθημερινότητα. Και οι εξαρτώμενες από τις πρώτες ύλες και τα εμπορεύματα χώρες όπως η Ζάμπια και η Νιγηρία βλέπουν τα ορυχεία να κλείνουν, δουλειές να πετσοκόβονται από εταιρείες όπως οι Chevron και Royal Dutch Shell που αποσύρονται».

«Και σε αυτό το σημείο βρασμού παγκοσμίως ο πρόεδρος Ομπάμα υπόσχεται να στείλει 60.000 στρατεύματα από τις δυνάμεις των ΗΠΑ και του ΝΑΤΟ στα σύνορα της Κίνας και του Πακιστάν, στο Αφγανιστάν.

Είναι σαν να βλέπεις ένα σπίρτο, έναν αναπτήρα να πλησιάζει το φιτίλι μιας βόμβας. Ο κόσμος είναι ήδη σε πόλεμο».

Είναι ένας πόλεμος που πυροδοτεί η ύφεση στο παγκόσμιο εμπόριο την τελευταία 25ετία. Είναι ένας πόλεμος σαν όλους τους πολέμους αυτών που έχουν ενάντια σε αυτούς που δεν έχουν.
Αυτογκόλ

Γιατί, όμως, οι Κεντρικές Τράπεζες εμφανίζονται τόσο αναποτελεσματικές, σαν να έχουν χάσει τη δυνατότητα να διαχειρίζονται τις διακυμάνσεις της οικονομίας ;
Στο περιοδικό Monthly Review, στο τεύχος Μάη 2008, ένας ερευνητής που εργάζεται για το συνδικάτο SEIU στις ΗΠΑ, ο Karl Beitel παρουσιάζει μια λεπτομερειακή ανάλυση των αλλαγών που έφερε στο τραπεζικό σύστημα η τεράστια πιστωτική επέκταση των τελευταίων δέκα χρόνων. Ανάμεσα στο 1998 και στο 2006, τα νοικοκυριά στις ΗΠΑ φορτώθηκαν περισσότερα χρέη απ’ όσο τα προηγούμενα 30 χρόνια (σε πραγματικές, αποπληθωρισμένες τιμές).

Αυτή η διάχυση της τεράστιας πιστωτικής επέκτασης αρχικά θεωρήθηκε εκπληκτική καινοτομία που επέτρεπε την ασφαλέστερη διαχείριση των κινδύνων από κακοπληρωτές. Αλλά στην πράξη, όταν άρχισαν να σκάνε τα κανόνια στην αγορά στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, αποδείχθηκε ότι υπήρχε διπλό πρόβλημα.
Πρώτο, η αβεβαιότητα για το ποιος έχει στα χέρια του τα προβληματικά δάνεια μετατράπηκε σε αυτογκόλ γιατί οι τράπεζες δεν ήξεραν ποιος είναι φερέγγυος πελάτης και ποιος όχι. Έτσι έπαψαν να δανείζουν σε όλους, η διατραπεζική αγορά στέγνωσε και οι πιέσεις για οικονομική ύφεση γενικεύτηκαν και απλώθηκαν πιο γρήγορα.
Δεύτερο, οι Κεντρικές Τράπεζες έχασαν ορισμένα παραδοσιακά εργαλεία με τα οποία μπορούσαν να εποπτεύουν και να βοηθούν το τραπεζικό σύστημα. Τα δάνεια που περνούσαν στα χέρια των (Special Investment Vehicles – SIV) έπαψαν να υπάρχουν στα βιβλία των τραπεζών και έτσι ο λόγος αποθεματικών προς δάνεια με τον οποίο οι Κεντρικές Τράπεζες παρακολουθούσαν το ρυθμό πιστωτικής επέκτασης έχασε το νόημα του. Το ίδιο ισχύει με το λόγο κεφαλαίων προς δάνεια.

Όσο κι αν οι Κεντρικοί Τραπεζίτες προσπάθησαν να εκσυγχρονίσουν τον έλεγχο τους επιβάλλοντας τον κανονισμό Βασιλεία ΙΙ (από την πόλη της Ελβετίας όπου υιοθετήθηκε ο νέος κανονισμός), στην πράξη το «παρατραπεζικό σύστημα» με τις SIV, τα Hedge Funds και τα ειδικά ομόλογα ήταν μια επέκταση του τραπεζικού συστήματος έξω από τον έλεγχο των Κεντρικών Τραπεζών έτσι όπως είχε διαμορφωθεί μετά το Κραχ του 1929.
Κέινς ή Μαρξ

Σήμερα μας λένε πως ακόμα κι αν χρειαστεί μια μεγάλη επιχείρηση διάσωσης του τραπεζικού συστήματος το κόστος θα είναι ένα μικρό ποσοστό του ΑΕΠ των ΗΠΑ και μια μικρή επιβάρυνση για τον προϋπολογισμό τους. Τώρα όμως η παρέμβαση στις ΗΠΑ υπολογίζεται να φτάσει τα 3 τρισ. δολ.

Δεν υπάρχουν περιθώρια για αυταπάτες ότι τάχα αυτά ήταν προβλήματα του παρελθόντος και τώρα μπορούμε να ανακαλύψουμε ξανά τον Κέϊνς. Η σημερινή οικονομική κρίση ξαναφέρνει με πολύ γρήγορους ρυθμούς στην επιφάνεια τα παλιά προβλήματα της δημοσιονομικής κρίσης.

Παρά το γεγονός ότι σήμερα οι βασικές χώρες της Ε.Ε έχουν κοινό νόμισμα το ευρώ, το κόστος του κρατικού δανεισμού για χώρες με υπερχρεωμένους προϋπολογισμούς εκτοξεύεται προς τα πάνω. To στόρι της Ελλάδας-Subprime και του ευρωομόλογου είναι χαρακτηριστικό.

Η Ιστορία, πάντως, δείχνει ότι η κεϊνσιανή πολιτική δεν μπόρεσε να δώσει λύση στην κρίση του στασιμοπληθωρισμού του 1970 αφήνοντας πεδίο δράσης στο μονεταρισμό…

Πλέον η επιστροφή στην προσέγγιση του Μαρξ (εγγενής αδυναμία στις κερδοφορίες) ίσως να έχει προτεραιότητα απέναντι στην επιστροφή στον Κέϊνς, στήνοντας τις προοπτικές των εναλλακτικών λύσεων με τα πόδια κάτω και το κεφάλι πάνω -κι όχι το ανάποδο…
Κώστας Σαρρής, ksarris@pegaus.gr

Από τη Νομαρχία Αθηνών σε ιδιοκτήτη αποθήκης, στη Νέα Ιωνία
Τετάρτη, 04.02.09

Χρηματικό πρόστιμο εξήντα χιλιάδων ευρώ επέβαλε η Νομαρχία Αθηνών σε Ελληνα ιδιοκτήτη μετά από καταγγελία πως ο χώρος τον οποίο ενοικίαζε σε Πακιστανούς μετανάστες λειτουργούσε παράνομα ως τζαμί.

Η απόφαση αυτή έφερε για μια ακόμη φορά στην επικαιρότητα το θέμα των λατρευτικών χώρων των αλλοδαπών που ζουν στην Αθήνα, οι οποίοι, όπως λένε, «καταφεύγουν σε αποθήκες και υπόγεια για να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και συνήθως καταγγέλλονται από τους περιοίκους», όπως έγινε και στην περίπτωση της Νέας Ιωνίας.

Ερευνα

Οι Πακιστανοί, σύμφωνα με την καταγγελία αλλά και την έρευνα της Πολεοδομίας, είχαν μετατρέψει το χώρο (πρόκειται για μια αποθήκη 200 τ.μ. σε ισόγειο πολυκατοικίας στην περιοχή της Νέας Ιωνίας) σε χώρο θρησκευτικής λατρείας, με αποτέλεσμα να επιβληθεί στον ιδιοκτήτη πρόστιμο για παράνομη αλλαγής χρήσης. Οι περίπου 200.000 μουσουλμάνοι ζουν και εργάζονται στη χώρα μας, η επιθυμία τους ωστόσο για έναν αξιοπρεπή χώρο λατρείας προς το παρόν δεν έχει εισακουστεί. Βεβαίως, προτάσεις από την πλευρά της Πολιτείας υπήρξαν κατά καιρούς, όπως η ανέγερση ισλαμικού τεμένους στον Ελαιώνα ή στην Παιανία, ωστόσο τα σχέδια πάγωσαν.
Σήμερα εκτιμάται πως στην Αθήνα λειτουργούν περίπου 50 τζαμιά, κυρίως σε περιοχές του κέντρου και του Πειραιά.

Με δεδομένο μάλιστα ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει προνοήσει για τη λειτουργία επίσημου τζαμιού, οι μουσουλμάνοι, όπως και στην περίπτωση των Πακιστανών, αναγκάζονται να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σε υπόγεια και ισόγεια πολυκατοικιών, καθώς και σε γκαράζ.

«Το θέμα είναι πιο σοβαρό. Οι Πακιστανοί πρέπει να έχουν παραδώσει τα κλειδιά του χώρου έως και τις 11 του μηνός. Δεν ξέρω τι επιδιώκουν ορισμένοι. Μάλλον θέλουν να σταματήσουν τη λειτουργία του τζαμιού.

Η Ελλάδα που υποτίθεται ότι είναι μια χώρα με δημοκρατικές αξίες δεν μας αφήνει να ασκήσουμε ελεύθερα τα θρησκευτικά μας δικαιώματα. Πού να πάμε να προσευχηθούμε; Δυστυχώς θέλει τους Πακιστανούς μετανάστες να μένουν στα υπόγεια», λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας κ. Τζαβίντ Ασλάμ, ο οποίος μαζί με την Επιτροπή Κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε. θα δώσει σήμερα συνέντευξη Τύπου με θέμα τις ρατσιστικές συμπεριφορές και επιθέσεις σε βάρος των Πακιστανών μεταναστών.

Μια ακόμη επίθεση κατά Πακιστανών σημειώθηκε τα μεσάνυχτα της περασμένης Πέμπτης στην περιοχή της Νίκαιας. Οπως καταγγέλλεται, μια ομάδα νεαρών Ελλήνων εισέβαλε τα μεσάνυχτα της περασμένης Πέμπτης στο σπίτι όπου έμεναν δυο Πακιστανοί, στην περιοχή της Νίκαιας, τους λήστεψε και τους χτύπησε.

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΑΛΙΑ

Ελεύθερος Τύπος

Οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουν για διάλογο τις προτάσεις τους για την Παιδεία

Η ελληνική Παιδεία χρειάζεται εκπαιδευτικές μεθόδους που να προωθούν την κριτική σκέψη και όχι την απομνημόνευση, την απόκτηση δεξιοτήτων και όχι τη συσσώρευση γνώσεων, αύξηση των δαπανών, πράσινα σχολεία, με ενεργό συμμετοχή των μαθητών και των εκπαιδευτικών και σε αλληλεπίδραση με τις γύρω τους κοινότητες, δικαίωμα επιλογής μαθημάτων και ελεύθερο χρόνο για τους μαθητές.

Εν όψει της προ ημερησίας διατάξεως συζήτησης για την Παιδεία στη Βουλή, οι Οικολόγοι Πράσινοι καταθέτουν για διάλογο τις προτάσεις τους πάνω στο τεράστιο αυτό θέμα, με όση σαφήνεια και συντομία είναι δυνατόν, και αφορούν το Πρωτοβάθμιο και Δευτεροβάθμιο επίπεδο.

Οι βασικές αρχές μιας εκπαιδευτικές μεταρρύθμισης πρέπει να εστιάζονται στα εξής:

· Το σχολείο να γίνει πιο ελκυστικό για τους μαθητές, με αλλαγές στο περιεχόμενο και τις μεθόδους εκπαίδευσης.

· Η εκπαιδευτική διαδικασία να επικεντρώνει περισσότερο στην ανάπτυξη της συνολικής προσωπικότητας των μαθητών, ώστε να γίνουν ενεργοί και υπεύθυνοι πολίτες.

· Οι εκπαιδευτικοί να λειτουργούν ως εμψυχωτές της εκπαιδευτικής ομάδας και όχι ως απόλυτοι άρχοντες της τάξης ή και αποστασιοποιημένοι «υπάλληλοι» που κρίνονται ίσως και με κομματικά κριτήρια.

· Οι μαθητές να αντιμετωπίζονται ως υποκείμενα που συν-διαμορφώνουν τη διαδικασία εκπαίδευσής τους και να έχουν λόγο και για τα άλλα θέματα που τους απασχολούν ως νέους και πολίτες.

· Το «μάθημα» πρέπει να είναι συμμετοχικό και να αξιοποιεί την έρευνα, την αναζήτηση, την παρατήρηση και όχι απλώς την αποστήθιση.

· Το εκπαιδευτικό σύστημα πρέπει να στραφεί σε νέες μεθόδους, ώστε η απόσταση εκπαιδευτικού – μαθητή να μειωθεί, να καλλιεργηθεί πνεύμα ομαδικής δουλειάς, που αναδεικνύει όμως και τις προσωπικότητες.

· Η εκπαιδευτική πολιτική και καθημερινότητα να λαμβάνει υπόψη ότι οι μαθητές είναι ευαίσθητα άτομα με πολλές ανάγκες, χρειάζονται να παίξουν, να νοιώσουν τρυφερότητα, να αγαπήσουν, να μάθουν με σωστό και δημιουργικό τρόπο, να αμφισβητήσουν, να δημιουργήσουν, να εκφραστούν.

· Τα ίδια τα σχολεία θα πρέπει να είναι ο πυρήνας της προσπάθειας για οικολογική αναγέννηση της γειτονιάς και των πόλεων μας και όχι παράδειγμα προς αποφυγή.

Παρά την ιστορικά μεγάλη αξία που δίνουν οι Έλληνες πολίτες στην Παιδεία, οι ελληνικές κυβερνήσεις απέτυχαν παταγωδώς να δημιουργήσουν ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές εκπαιδευτικό σύστημα, που, εκτός από την απόκτηση γνώσεων, να ενθαρρύνει την κριτική σκέψη, να βελτιώνει τις ικανότητες και δεξιότητες του σύγχρονου πολίτη, να δημιουργεί ευκαιρίες διαλόγου και συμμετοχής σε όλα τα επίπεδα της σχολικής ζωής, διαμορφώνοντας έτσι σταθερές βάσεις για την ελληνική δημοκρατία. Αντίθετα, οι προτεινόμενες αλλαγές στο εξεταστικό για την πρόσβαση στα ΑΕΙ λειτουργούν στην κατεύθυνση της 16ωρης «πλήρους απασχόλησης» των μαθητών του Λυκείου, μιας και προβλέπουν επιπλέον μαθήματα το απόγευμα.

Σεβασμός στο μαθητή και στις πολλαπλές ανάγκες του

Το σημερινό εξαιρετικά αναποτελεσματικό εκπαιδευτικό σύστημα περιστρέφεται γύρω από τις εξετάσεις και την πρόσβαση στο Πανεπιστήμιο, υποβαθμίζοντας την ουσία της Παιδείας και εξοντώνει τους μαθητές, προσθέτοντας συνεχώς ατέλειωτες ώρες ανούσιων, συχνά, μαθημάτων και δασκαλοκεντρικών μεθόδων. Την ίδια στιγμή, μαθητές άλλων ευρωπαϊκών χωρών, όπως οι Φιλανδοί, τα καταφέρνουν με λιγότερες ώρες μαθηματικών και πολύ περισσότερες καλλιτεχνικών μαθημάτων και με 5ωρα ωρολόγια προγράμματα αντί των δικών μας 7ωρων.

Ταυτόχρονα, πολλά σχολεία στεγάζονται σε άθλιες συνθήκες (υπόγεια, ενοικιαζόμενοι χώροι, χωρίσματα με γυψοσανίδες, ελλιπής φροντίδα των χώρων, έλλειψη αιθουσών και υποδομών, αμίαντος, διπλοβάρδια), οι νέες τεχνολογίες είναι κάτι καινούριο για πολλά σχολεία ή παντελώς άγνωστο για πολλά άλλα, οι μαθητές με τεράστιο, σε σχέση με το σώμα τους, φορτίο μέσα στις σχολικές τσάντες, περιορίζονται σε ρόλο παθητικού ακροατή ή παπαγάλου για τις αλλεπάλληλες εξετάσεις, τα μαθήματα όλα είναι υποχρεωτικά και η ελεύθερη επιλογή μαθημάτων από τους μαθητές απουσιάζει πλήρως, όπως και ο ελεύθερος χρόνος τους.

Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε χρόνο ξεσπούν αποχές και καταλήψεις σχολείων, αποτυπώνοντας την κρίση που διαπερνά το εκπαιδευτικό σύστημα.

Ποιος διαμορφώνει τις εξελίξεις στην Παιδεία

Η διαβόητη «παραπαιδεία» (ακατανόητη για τους υπόλοιπους Ευρωπαίους) ζει και βασιλεύει, η Διοίκηση της εκπαίδευσης από τη σχολική μονάδα έως τις διευθύνσεις των νομών και Περιφερειών παραδίδονται σε κομματικά στελέχη του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος, δημιουργώντας ένα ισχυρά κεντρικά ελεγχόμενο σύστημα, που εμφανώς δεν εμπιστεύεται τα μέλη της εκπαιδευτικής κοινότητας. Τα αναλυτικά προγράμματα πιέζουν ασφυκτικά εκπαιδευτικούς και μαθητές, χωρίς να αφήνουν περιθώρια για δημιουργικές πρωτοβουλίες σε κάθε σχολείο για την Περιβαλλοντική Εκπαίδευση, την Αγωγή Υγείας και τα Πολιτιστικά θέματα.

Αποτελούν πια ενδημικά χαρακτηριστικά η συνεχής μείωση των δαπανών για την Παιδεία (η Ελλάδα είναι η τελευταία στην Ευρώπη και στις τελευταίες θέσεις του ΟΟΣΑ), η ανορθολογική διαχείριση των υπαρχόντων πόρων, οι απηρχαιωμένες παιδαγωγικές αντιλήψεις και η κυριαρχία της αναξιοκρατίας, με την υποστήριξη των κομμάτων που κυβέρνησαν στη χώρα μας. Η εδραιωμένη αναξιοπιστία, εμποδίζει το να βρεθούν τρόποι βελτίωσης της ποιότητας του εκπαιδευτικού έργου, χωρίς να καταρρακώνεται η προσωπικότητα των εκπαιδευτικών και να εξασφαλίζεται η ουσιαστική επιμόρφωσή τους.

Επιπλέον, φοβόμαστε ότι η εγκατάλειψη της δημόσιας εκπαίδευσης στα χέρια χορηγών και ιδιωτικών εταιρειών θα προκαλέσει απαράδεκτες καταστάσεις, σαν αυτές που έχουν δημιουργηθεί σε άλλες χώρες, με την ανάληψη σχολικών κυλικείων κι εστιατορίων από εταιρείες φαστ φουντ και την επιβολή λανθασμένων διατροφικών προτύπων, με τη συγγραφή βιβλίων Χημείας από πολυεθνικές εταιρείες χημικών, που θέτουν στο περιθώριο την πράσινη χημεία κ.ο.κ.

Να ανοίξουμε το σχολείο στην κοινωνία

Με τις ραγδαίες εξελίξεις στα οικονομικά, κοινωνικά και περιβαλλοντικά /κλιματικά θέματα, το εκπαιδευτικό σύστημα χρειάζεται να αποκτήσει γρήγορα αντανακλαστικά και ευελιξία, η γνώση να συνδυάζεται με κριτική στάση, η ομαδικότητα να εξισορροπείται με την ανάπτυξη της προσωπικότητας και των ξεχωριστών ικανοτήτων κάθε παιδιού. Βασικό ζητούμενο πλέον είναι η δυνατότητα των παιδιών να καταλαβαίνουν τι γίνεται σήμερα στον κόσμο και να παρεμβαίνουν με το δικό τους τρόπο.

Προτείνουμε να καθιερωθεί μια «μέρα ανοικτού στην κοινωνία σχολείου» κάθε εβδομάδα. Την μέρα αυτή οι μαθητές και οι εκπαιδευτικοί θα συζητάνε οργανωμένα, θα συνεργάζονται ισότιμα. Οι μαθητές θα παρουσιάζουν ομαδικές εργασίες για σύγχρονα θέματα, θα υπάρχει άμεση επαφή των μαθητών με τη φύση, θα συζητιούνται τα όνειρα και τα προβλήματα των νέων, θέματα ποιότητας ζωής, προστασίας του περιβάλλοντος, κοινωνικής υπευθυνότητας, ανθρωπίνων δικαιωμάτων, γνωριμίας και διαλόγου των πολιτισμών, διατροφής, αναβάθμισης της πόλης, της γειτονιάς, του σχολείου. Αυτή η εμπειρία μπορεί να γίνει το καλύτερο «μάθημα». Αυτό το πείραμα (ανάλογες εμπειρίες υπάρχουν ήδη σε κάποιες χώρες) μπορεί να οδηγήσει -συγκροτημένα και μετά από αξιολόγηση – σε βαθιές αλλαγές του εκπαιδευτικού μοντέλου αλλά και σε ουσιαστική συμμετοχή των νέων στις κοινωνικές εξελίξεις. Οι μεθοδολογίες και η πολύχρονη εμπειρία της περιβαλλοντικής εκπαίδευσης, χιλιάδες εκπαιδευτικοί που είναι εξοικειωμένοι με παρόμοιους ρόλους καθώς και η κοινωνία των πολιτών και αξιόπιστες περιβαλλοντικές και κοινωνικές ΜΚΟ μπορούν να στηρίξουν μια παρόμοια «επανάσταση» στην εκπαίδευση.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι προτείνουν:

· Άμεση αύξηση δαπανών για την Παιδεία και αυστηρός έλεγχος για την ορθολογική διάθεσή τους, με αξιολόγηση των αποτελεσμάτων που επιτυγχάνονται με τους πόρους που διατίθενται. Επίλυση του κτιριακού, τόσο όσο προς την επάρκεια όσο και ως προς την ποιότητα. Μείωση του αριθμού των μαθητών ανά τμήμα.

· Επανεξέταση του όγκου της διδακτέας ύλης, αναμόρφωση των αναλυτικών προγραμμάτων και μείωση του κρατικού ελέγχου, προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης της φαντασίας και της δημιουργικότητας κι ενθάρρυνση της αλληλεπίδρασης του σχολείου με την τοπική κοινότητα, μέσα από την ενεργό συμμετοχή των μαθητών και των εκπαιδευτικών στα ζητήματα της περιοχής τους.

· Δικαίωμα στην επιλογή –δικαίωμα στον ελεύθερο χρόνο. Κατάργηση του μοναδικού σχολικού βιβλίου και μείωση του αριθμού των μαθημάτων ανά τάξη. Από το Δημοτικό μέχρι το Λύκειο και το Πανεπιστήμιο, κάθε μαθητής θα πρέπει να έχει αρκετό ελεύθερο χρόνο και το δικαίωμα να επιλέγει μαθήματα ανάλογα με τα ενδιαφέροντά του.

· Πράσινα σχολεία. Να δεσμευθούν οι υπεύθυνοι υπουργοί βάσει 10ετούς χρονοδιαγράμματος για κάλυψη των ενεργειακών αναγκών των σχολείων με ήπιες μορφές ενέργειας και βιοκλιματική αρχιτεκτονική, εξοικονόμηση νερού, κήπους, χρώματα, υψηλή αισθητική, αυλές χωρίς τσιμέντο αλλά με χώμα, δέντρα και πράσινο. Οι νέες τεχνολογίες να μπουν σε κάθε αίθουσα, βιολογικά προϊόντα σε όλα τα σχολικά κυλικεία, μαγειρεμένο υγιεινό φαγητό σε όλα τα ολοήμερα.

· Νέες δομές, δημοκρατικότερη οργάνωση του σχολείου, άνοιγμά του στην κοινωνία και τις εξελίξεις, ώστε να επιτρέπουν σε μαθητές κι εκπαιδευτικούς να συναποφασίζουν για τα σημαντικά ζητήματα του σχολείου. Οι δημιουργικές δραστηριότητες όπως προγράμματα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης, Αγωγής Υγείας και Πολιτιστικών να επεκταθούν με ταυτόχρονη επιμόρφωση των εκπαιδευτικών σε εναλλακτικές μορφές διδασκαλίας. Τα στελέχη της εκπαίδευσης οφείλουν να εκλέγονται και όχι να διορίζονται. Ζητούμε να ιδρυθούν Κέντρα Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης σε όλα τα μεγάλα -τουλάχιστον- αστικά κέντρα και να εκπαιδευτεί το προσωπικό τους κατάλληλα.

· Κατάργηση των εισαγωγικών εξετάσεων και ταυτόχρονη θέσπιση αξιόπιστης ανώτερης εκπαίδευσης, με αποσυμφόρηση του δρόμου προς τα ΑΕΙ και ΤΕΙ

· Ολοήμερο σχολείο που να καλύπτει τις επιπλέον ανάγκες των μαθητών στην εκμάθηση ξένων γλωσσών, μουσικών οργάνων κ.α., στην άθληση, στη στήριξη αδύνατων μαθητών με ενισχυτική διδασκαλία κ.α.

Τι είδους διάλογος

Για να προχωρήσουν όλα αυτά θα πρέπει να υπάρξει μια ευρύτατη διαβούλευση στη βάση της ελληνικής κοινωνίας σε τοπικό επίπεδο (κι όχι ένας διάλογος κωφών στην κορυφή), που να υποστηρίζεται από ένα ενεργό εκπαιδευτικό, μαθητικό και φοιτητικό κίνημα, με στόχο τη δημοκρατία στο σχολείο, το σεβασμό της διαφορετικότητας, την υπεράσπιση των δικαιωμάτων των εκπαιδευομένων και των εκπαιδευτικών, τη δημιουργία καλύτερων υποδομών σε κάθε σχολείο, τη μάθηση που έχει νόημα για τους μαθητές και για τη ζωή τους στο μέλλον. Η υπόθεση της Παιδείας είναι πρώτα απ’ όλα υπόθεση όλων αυτών που συμμετέχουν σε αυτήν. Δεν θέλουμε όμως έναν ακόμη διάλογο, που θα χρησιμοποιηθεί για να καταλαγιάσει τα πνεύματα και να καταλήξει στα συρτάρια κάποιου υπουργού, όπως έχει συμβεί στο παρελθόν. Θέλουμε να δούμε να γίνονται πράξη οι προτάσεις και να αξιολογείται η εφαρμογή τους με στόχο τη βελτίωση τους.

Η οργή και η αμφισβήτηση που εκφράστηκε μετά τη δολοφονία του Αλέξη έδειξαν ξεκάθαρα πως οι τωρινοί έφηβοι έχουν θεμελιώδεις αντιρρήσεις για τον τρόπο με τον οποίο τους αντιμετωπίζει η πολιτεία, απορρίπτουν τη διαφθορά και το πελατειακό σύστημα, τον καταναλωτισμό και τον προκλητικό πλουτισμό πολιτικών και κοινωνικών παραγόντων. Προτείνουμε να ξεκινήσει μια διαδικασία «ακρόασης» των απόψεών τους, να σταματήσουν οι παιδαγωγικά απαράδεκτες και κοινωνικά αδιέξοδες κατασταλτικές μέθοδοι ενάντια σε μαθητές (π.χ. η προσαγωγή μαθητών σε δίκη με τον αντιτρομοκρατικό νόμο στη Λάρισα) και να τους εμπιστευθούμε περισσότερο, δίνοντάς τους ψήφο στα 16 και ενεργό ρόλο στο σχολείο. Απαιτείται δομημένος διάλογος από τα κάτω, που θα διαπεράσει όλες τις κοινωνικές λειτουργίες και θα οδηγήσει σε μια δημοκρατική και πολιτική αναγέννηση της χώρας.

Θέλουμε ένα σχολείο που να εμπνέει τους εκπαιδευτικούς αλλά να επικεντρώνεται στους μαθητές, γιατί είναι αυτοί που συνδέονται με ένα μοναδικό τρόπο με το μέλλον, όσο κανένας ενήλικας, που έχουν φαντασία, δημιουργικότητα και συχνά αναζητούν απεγνωσμένα ευκαιρίες για να αναλάβουν ευθύνες για τη ζωή τους και το μέλλον.

Η τραγική δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου μας έχει συγκλονίσει όλους. Είναι φυσικό να το νιώθουμε παιδί όλων μας αλλά και συμμαθητή μας. Στη θέση του θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος. Είναι φυσικό να ξεχειλίζουν τα συναισθήματα οργής, να βγαίνουμε στους δρόμους και να απαιτούμε την τιμωρία των ενόχων και όσων όπλισαν το χέρι τους. Ταυτιζόμαστε με τους μαθητές που πολιορκούν τα αστυνομικά τμήματα, που ξεγυμνώνονται στη ΓΑΔΑ και μοιράζουν λουλούδια, που αντιδρούν με αυθόρμητο και ευφάνταστο τρόπο και απαιτούν να τιμωρηθούν επιτέλους οι ένοχοι: πολιτική και αστυνομική ηγεσία, δολοφόνοι του παιδιού.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι κατανοούν την οργή των νέων ανθρώπων που νοιώθουν όλο και περισσότερο ότι χάνεται η ελπίδα. Παράλληλα, όμως, είναι χρέος όλων μας να αναζητήσουμε με νηφαλιότητα τους τρόπους που θα διασφαλίσουν ότι δε θα ξανασυμβεί ποτέ τέτοιος θάνατος, ότι δε θα ανατροφοδοτείται με πράξεις αντεκδίκησης –και μάλιστα τυφλές- ο αδιέξοδος δρόμος της βίας. Και να μετατρέψουμε τα αισθήματα οργής σε ένα κίνημα για πολιτικές και θεσμικές αλλαγές, για ανατροπή της κουλτούρας της βίας και για ενδυνάμωση της δημοκρατίας και της δημοκρατικής κουλτούρας.

1. Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητάμε την παραίτηση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης καθώς και της ηγεσίας της αστυνομίας.

2. Το κλίμα οργής ήταν ήδη φανερό λόγω των συνεχών σκανδάλων, της περιθωριοποίησης της νεολαίας, των οξυμένων προβλημάτων, της πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Σε αυτό το εύφλεκτο κλίμα, η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Η όλη στάση της κυβέρνησης συνεχίζει να ρίχνει λάδι στη φωτιά, που τώρα γίνεται όλο και πιο ανεξέλεγκτη.

3. Ο όλος χειρισμός της δολοφονίας του Αλέξη θυμίζει πολύ τους κυβερνητικούς χειρισμούς σε σχέση με τις πυρκαγιές στα δάση το καλοκαίρι 2007. Με περισσό θράσος η Κυβερνητική Επιτροπή φαίνεται να επιλέγει μια παρόμοια στρατηγική ΚΑΙ για τη σημερινή κρίση.

4. Οι εξοργιστικοί χειρισμοί της κυβέρνησης έχουν δημιουργήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η απόδοση των πολιτικών ευθυνών θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για να εκτονωθεί σταδιακά η οργή και η κλιμάκωση της βίας. Αν δεν το καταλαβαίνει η κυβέρνηση από μόνη της, χρειάζεται η κοινωνία να της το υπενθυμίσει με αποφασιστικό αλλά μη βίαιο τρόπο.

5. Όσα συμβαίνουν σήμερα αφορούν την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας μας που έχει πληγωθεί όχι μόνο από τη σφαίρα του αστυνομικού αλλά και από την στάση της κυβέρνησης.

Η ρίζα του κακού σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξη βρίσκεται στις ίδιες τις αξίες και την κουλτούρα που, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, καλλιεργείται στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ. με τη στρατιωτική δομή κι εκπαίδευση. Πρέπει να διασφαλισθεί ότι η αστυνομία θα σέβεται τη ζωή των πολιτών, θα προλαμβάνει αντί να πυροδοτεί την ένταση και τις συγκρούσεις, θα χρησιμοποιεί μεθόδους αυτοσυγκράτησης, τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης όπλων.

Η κρίση, όμως, έχει προχωρήσει βαθύτερα, αφορά στις αξίες μιας κοινωνίας που δεν διασφαλίζει ότι τα παιδιά της θα ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε καν εξασφαλίζει ότι θα επιβιώσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ένα ανεξέλεγκτο «όργανο της τάξης». Μια ουσιαστική πρωτοβουλία διαλόγου και αυτοκριτικής της πολιτικής ηγεσίας είναι ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ κίνηση που μπορεί να εκτονώσει την κοινωνική ένταση που έχει προκληθεί.

Πιο αναλυτικά:

Παρακολουθούμε με προσοχή τις κινήσεις της κυβέρνησης, που φαίνεται όμως να υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών:

· Είναι αδιανόητο να αθωώνει προκαταβολικά ο υπουργός Εσωτερικών την ηγεσία της αστυνομίας από κάθε ευθύνη χωρίς την παραμικρή έρευνα, όταν ο ίδιος ως πολιτικός τους προϊστάμενος έχει ήδη υποβάλει παραίτηση έστω και προσχηματικά.

· Είναι απαράδεκτο να μην έχει διαταχθεί έρευνα για το ποιοι κρύβονται πίσω από την αρχική ανακοίνωση της ΕΛΑΣ για το περιστατικό, που διαστρέβλωνε σκόπιμα τα γεγονότα για να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον του θύματος.

· Είναι προσβλητικό να αποφαίνεται ο πρωθυπουργός ότι δεν υπάρχουν καθόλου πολιτικές ευθύνες, αρνούμενος να αποδεχθεί τις παραιτήσεις των αρμόδιων υπουργών του. Οι πολιτικές ευθύνες είναι δεδομένο ότι υπάρχουν, έστω και μόνο για την παραδοσιακή ατιμωρησία των αστυνομικών που φθάνει μέχρι τη συγκάλυψη περιστατικών όπως η «ζαρντινιέρα» της Θεσσαλονίκης ή οι βασανισμοί μεταναστών στο Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας. Καλύπτοντας τους υπουργούς του, ο πρωθυπουργός αναλαμβάνει τις ευθύνες αυτές ο ίδιος προσωπικά.

· Είναι το λιγότερο υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας να δηλώνει αδυναμία η ιατροδικαστική έκθεση να διαπιστώσει κατά πόσο η σφαίρα που έκοψε τη ζωή του Αλέξη είχε ριχθεί κατευθείαν ή όχι.

· Είναι προκλητικό να λέει ο Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης μετά από όσα έχουν γίνει ότι «…θα συνεχίσει να κάνει αυτό που πρέπει…», όταν κανονικά θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση.

Η ρίζα του κακού σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξη βρίσκεται στις ίδιες τις αξίες και την κουλτούρα που, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, καλλιεργείται στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ.

· Η στρατιωτική δομή και εκπαίδευση, που επισήμως έχει η ΕΛ.ΑΣ. αντίθετα με τις περισσότερες ευρωπαϊκές αστυνομίες, συνδέεται άμεσα με τις αξίες της βίας και της αυταρχικής επιβολής. Αξίζει να ερευνηθεί περισσότερο η εκπαίδευση σε σώματα όπως οι Ειδικοί Φρουροί, ο ρόλος (και η εθνικότητα) ξένων εκπαιδευτών που είχαν κληθεί ενόψει της Ολυμπιάδας του 2004 και η σύνδεσή τους με το διαβόητο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που τόσο επιλεκτικά αξιολογεί την ανθρώπινη ζωή.

· Ο συνδυασμός σταθερού μισθού με προοπτικές «δυναμικής επιβολής του νόμου» είναι αναπόφευκτο να ελκύει στην ΕΛ.ΑΣ. πλήθος ατόμων με βίαιη κουλτούρα. Όμως, χωρίς αποτελεσματικούς μηχανισμούς διαλογής που να αποκλείουν τέτοιους ανθρώπους από θεματοφύλακες των δικαιωμάτων μας, και χωρίς θεσμούς διαρκούς και ανεξάρτητης αξιολόγησης κάθε αστυνομικού για περιστατικά βίας και αυταρχισμού, η αστυνομία εύκολα μετατρέπεται σε εστία διαφθοράς και εγκληματικότητας, όπως συχνά διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει.

· Οι τονωτικές ενέσεις στο «ηθικό» των αστυνομικών από υπουργούς όπως ο Β. Πολύδωρας, έχουν νομιμοποιήσει στα μάτια αρκετών την αντίληψη ότι η αστυνομία αποτελεί την καρδιά του κράτους και ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν κυρίως όσους δεν ενοχλούν την αστυνομία στο έργο της. Ο φόβος των ψήφων του Λ.Α.Ο.Σ. δεν έχει επιτρέψει καμιά συστηματική αναίρεση τέτοιων αντιλήψεων.

Η κρίση έχει προχωρήσει βαθύτερα, αφορά στις αξίες μιας κοινωνίας που δεν διασφαλίζει ότι τα παιδιά της θα ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε καν εξασφαλίζει ότι θα επιβιώσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ένα ανεξέλεγκτο «όργανο της τάξης». Μια ουσιαστική πρωτοβουλία διαλόγου και αυτοκριτικής της πολιτικής ηγεσίας είναι ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΗ κίνηση που μπορεί να εκτονώσει την κοινωνική ένταση που έχει προκληθεί. Απευθύνουμε έκκληση στα ΜΜΕ να αναδείξουν τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και να επικεντρώσουν τη συζήτηση ακριβώς σε αυτά τα θέματα και να μην περιοριστούν στις σπασμένες βιτρίνες για λόγους εντυπωσιασμού.

Τώρα χρειάζεται να απαντήσουμε όλοι, τα πολιτικά κόμματα, οι κοινωνικές οργανώσεις και οι πολίτες, στο κρίσιμο ερώτημα: πώς θα εκπαιδευτεί η αστυνομία ώστε να σέβεται τη ζωή των πολιτών, να προλαμβάνει αντί να πυροδοτεί την ένταση και τις συγκρούσεις, να χρησιμοποιεί μεθόδους αυτοσυγκράτησης, τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης των όπλων; Ας μην ξεχνάμε ότι μια δημοκρατική κοινωνία έχει αναγνωρίσει, τουλάχιστον σε επίπεδο αξιακό και νομοθετικό, ότι ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο ον και ότι η ζωή κάθε ανθρώπου είναι πολύτιμη.

Αλλά και οι συνδικαλιστικοί φορείς και οι αστυνομικοί θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να σταματήσουν να χρεώνονται τις εγκληματικές συμπεριφορές ανθρώπων που δεν διστάζουν να αφαιρέσουν τη ζωή παιδιών όταν έχουν ως αποστολή να «προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία των πολιτών».

Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητάμε, επίσης, άμεσα:

· Να δοθεί στη δημοσιότητα όλος ο υπηρεσιακός φάκελος του δράστη της δολοφονίας και του συνεργού του. Να απαντηθεί αν υπήρχαν καταγγελίες πολιτών για περιστατικά αστυνομικής βίας με συμμετοχή του, ποιοι τις είχαν χειριστεί και ποια ήταν η τύχη τους.

· Να ανακοινωθεί ποιοι αξιολόγησαν, επέλεξαν και διατήρησαν σε θέση Ειδικού Φρουρού σε περιοχή συχνών προστριβών και συγκρούσεων, έναν άνθρωπο γνωστό για βίαιη κουλτούρα και συμπεριφορά.

· Να διερευνηθεί αν υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις αστυνομικών, ιδιαίτερα σε ευαίσθητες περιοχές όπως τα Εξάρχεια.

· Να καταργηθεί η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση που δίνει τα δυνατότητα οπλοφορίας των σεκουριτάδων, ενός ιδιωτικού δηλαδή στρατού.

Παράλληλα θεωρούμε απαραίτητο να επανεξεταστούν:

· Η οπλοφορία των αστυνομικών και οι ασφαλιστικές δικλείδες για τη χρήση των όπλων τους με βάση μάλιστα το πλαίσιο αρχών που θέτει η σχετική σύμβαση του ΟΗΕ.

· Η σκοπιμότητα και ο ρόλος σωμάτων όπως οι Ειδικοί Φρουροί και τα Μ.Α.Τ.

· Η επιδεικτική παρουσία δυνάμεων καταστολής μέσα σε γειτονιές, που αποτελεί καθαρά ελληνικό φαινόμενο.

Εκφράζουμε τη συμπάθειά μας στους απλούς ανθρώπους που έχασαν στις καταστροφές ένα κομμάτι της ζωής τους. Θεωρούμε ότι οι υλικές καταστροφές δε μπορούν να συμψηφιστούν με την ανθρώπινη ζωή, καθώς οι πρώτες μπορούν κατά κανόνα να αποκατασταθούν ενώ η δεύτερη ποτέ. Οι ζημιές που προκλήθηκαν πρέπει και μπορεί να αποκατασταθούν με τη βοήθεια της πολιτείας αλλά ας μην επικεντρωθεί η συζήτηση στις υλικές ζημιές, όταν σήμερα, η ζημιά είναι πολύ βαθύτερη, είναι η ηθική κρίση που αναδεικνύεται με τη δολοφονία του νεαρού παιδιού.

Η ανελέητη χρήση, τέλος, χημικών αερίων από την αστυνομία, δείχνει πλήρη ασέβεια και για την υγεία των πολιτών. Ο χημικός αυτός πόλεμος δεν έχει αποδέκτες μόνο διαδηλωτές, αλλά και κατοίκους και εργαζομένους ευρύτατων περιοχών, ακόμη και ασθενείς νοσοκομείων. Αλλά και το κάψιμο μαγαζιών και κάδων πέρα από τις άλλες διαστάσεις που έχει, ευθύνεται σίγουρα για την επιβάρυνση της ατμόσφαιρας αλλά και της υγείας μας με βαρέα μέταλλα και διοξίνες.

Πιστεύουμε ότι μόνο η μη βίαιη δράση μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία της κοινωνίας, ν’ αλλάξει τα πράγματα και να δικαιώσει τη σύντομη ζωή του Αλέξη. Λογικές κοινωνικού πολέμου και αντιποίνων δίνουν ίσως προσωρινή διέξοδο σε συναισθήματα οργής, αλλά έχουν πολύ μεγαλύτερες παράπλευρες απώλειες, από εκείνες που μας κάνουν να είμαστε αντίθετοι σε κάθε πόλεμο: Καταλήγουν σε θέαμα για τα ΜΜΕ (για τα οποία ό,τι δεν έχει βία και επεισόδια δεν αποτελεί είδηση), επισκιάζουν το θέμα της αστυνομικής βαρβαρότητας, οδηγούν σε αντιλήψεις ότι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τον αντίπαλο. Είμαστε πλήρως αντίθετοι με λογικές «συλλογικής» τιμωρίας από κάθε πλευρά. Θέλουμε οι κινητοποιήσεις για το θάνατο του Αλέξη να λειτουργήσουν όπως η Γένοβα του 2001, όπου ο όγκος και ο δυναμισμός της ειρηνικής διαδήλωσης κυριάρχησαν απέναντι στη βία και τα επεισόδια, και όχι όπως το Παρίσι του 2005 όπου οι εκτεταμένες καταστροφές άνοιξαν το δρόμο για την άνοδο του Σαρκοζύ στην εξουσία.

Η νεολαία αρνείται ένα μέλλον στο οποίο δε θα έχει ουσιαστικό ρόλο. Αρνείται να είναι άνεργη ή να φυτοζωεί με 700 ευρώ. Είδαμε τα τελευταία χρόνια ότι οργίζεται και με άλλο τρόπο: οργανώνει αυθόρμητες τεράστιες διαμαρτυρίες ενάντια στον εμπρησμό των δασών, κάνει μαζικές ποδηλατοπορείες διεκδικώντας δικαίωμα στην πόλη, συμμετέχει σε κοινωνικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, σε εθελοντικές πρωτοβουλίες και κοινωνικές επιχειρήσεις (second hand, δίκαιου εμπορίου, βιολογικής γεωργίας). Δείχνει το δρόμο της δημιουργίας και της οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου που είναι σήμερα εφικτός. Κι ας αναλογιστούν πόσο τους ενισχύουν το κράτος, οι δήμοι, το συνδικαλιστικό κίνημα κλπ.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελεύθερη από βία, μια κοινωνία που θα χρειάζεται όλο και λιγότερο την αστυνομική προστασία και την κρατική εξουσία.

· Το πρωί της Κυριακής αφιερώσαμε την τελευταία μέρα του συνεδρίου μας στο 15χρονο Αλέξη, τηρώντας σιγή στη μνήμη του και υιοθετώντας ψήφισμα για τη δολοφονία του.

· Με τη λήξη του συνεδρίου, το σύνολο των συνέδρων μας συμμετείχε στην πορεία από το Πολυτεχνείο προς την Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών.

· Αντί για στεφάνι στην κηδεία του, αποφασίσαμε να προσφέρουμε στη μνήμη του συμβολικό ποσό στη Διεθνή Αμνηστία θεωρώντας ότι ο αγώνας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι τώρα ακόμη πιο επίκαιρος.

· Ζητάμε ο Αλέξης να αναγνωριστεί ως θύμα τρομοκρατικής πράξης και η κηδεία του να γίνει με δημόσια δαπάνη

Η Εκτελεστική Γραμματεία Οικολόγων Πράσινων