czubul

Οι μαρτυρίες Πακιστανών που έπεσαν θύματα επίθεσης από ομάδες νεαρών στις γειτονιές της Δυτικής Αθήνας
ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΑΧ. ΧΕΚΙΜΟΓΛΟΥ | Αθήνα – Τετάρτη 25 Μαρτίου 2009 [εκτύπωση]

Στα βρώμικα και απωθητικά σοκάκια του ιστορικού κέντρου των Αθηνών δεκάδες Πακιστανοί- ανάμεσα σε μια πληθώρα φυλών- «κόβουν» βόλτες σε μικρές παρέες. Η ευφυής ειρωνεία της ιστορίας τούς θέλει να κινούνται πλησίον της οδού Μενάνδρου, δηλαδή σε έναν δρόμο αφιερωμένο σε έναν από τους επιγόνους του Μεγαλεξάνδρου, που είχε βασιλέψει τους «εν Μηδία και εν Περσίδι» και αργότερα ανήχθη σε θεότητα από τους βουδιστές με το όνομα Μιλίνδας.

Εκεί, στην Κρετίνου και στην Αναξαγόρα, ανάμεσα σε παλιές εισαγωγικές εταιρείες και καταστήματα με φθηνά ρούχα από μικρές βιοτεχνίες που παλεύουν να επιβιώσουν και σε μια μικρή αγορά από τηλεφωνεία, τουριστικά πρακτορεία, μπακάλικα και Ιnternet cafes που λειτουργούν άνθρωποι από την Ανατολή, βρίσκονται συγκεντρωμένα τα γραφεία και τα στέκια τους.

Πάνω από τη στοά, στον πρώτο όροφο μιας παλιάς οικοδομής, οι Πακιστανοί μάς κερνούν τσάι και τζελέμπι, ένα γλυκό του Πακιστάν, που στη γεύση μοιάζει με τη δική μας τουλούμπα. Σε μια σειρά καρέκλες κάθονται δύο μεσήλικοι και άλλοι δύο νεαροί, όλοι τους από την ασιατική χώρα. Στα πρόσωπά τους αποτυπώνονται δύο πράγματα: το πρώτο είναι τα δύο κύματα μετανάστευσης που τους έφεραν στη χώρα μας- το προδίδουν άλλωστε και οι διαφορετικές τους ηλικίες. Το δεύτερο είναι οι τραυματισμοί από το ρατσιστικό μένος μιας παρέας πιτσιρικάδων η οποία «δραστηριοποιείται» στο Αιγάλεω.

Εδώ και ημέρες στις γειτονιές του Αιγάλεω, αλλά και του Κολωνού, κατεγράφη μια σειρά επιθέσεων κατά Πακιστανών από νέα παιδιά, κάποια εκ των οποίων και μαθητές σχολείου. «Εμείς οι Πακιστανοί είμαστε ήσυχοι, δεν πίνουμε, δεν ενοχλούμε κανέναν. Η θρησκεία μας μιλάει για ειρήνη και σεβασμό. Δεν μπορούμε να καταλάβουμε γιατί γινόμαστε στόχος» μας λένε. Πάνε σχεδόν δύο χρόνια πια που οι γειτονιές της Δυτικής Αθήνας, και όχι μόνο, βλέπουν τους Πακιστανούς να μετατρέπονται σε αποδιοπομπαίο τράγο αφού τα κρούσματα ρατσιστικής βίας βαίνουν αυξανόμενα.

«Βρισκόμουν κοντά στο άλσος του Αιγάλεωόταν 10-12 νεαροί, γύρω στα 20,με σταμάτησαν και χωρίς να πουν τίποτεάρχισαν να με χτυπάνε ασταμάτητα.Μου πήραν 200 ευρώ και το κινητό μου και έφυγαν» διηγείται ο κ. Μαζάρ Ικμπάλ, ένας πενηντάρης βιομηχανικός εργάτης που κοντεύει να συμπληρώσει δεκαετία στην Ελλάδα.

Δίπλα του ένας νεαρός στέκεται παγωμένος με τα μάτια στο πάτωμα, ενώ το κεφάλι του είναι γεμάτο ράμματα. Είναι ο κ. Μοχάμεντ Σαντζάτ, κάτοικος Ελλάδας εδώ και λίγους μήνες που «κυνηγάει το μεροκάματο από εδώ και από εκεί». «Βρισκόμουν κοντά στο Μπαρουτάδικοόταν με σταμάτησε μια παρέα νέων και μου είπαν:“Αστυνομικοί”. Εβγαλα τα χαρτιά μου να τους τα δείξω και άρχισαν να με βαράνε με ξύλα.Οταν τελείωσαν, έφυγαν» λέει ο κ. Σαντζάτ.

Ο κ. Ζαφάρ Ουλάχ ζει στην Ελλάδα περίπου δέκα χρόνια, εργάζεται ως ελαιοχρωματιστής και μένει στο Αιγάλεω. Ο κ. Ουλάχ δέχθηκε επίθεση στο σπίτι του. «Εβγαινα από το σπίτι όταν μου επιτέθηκαν δύο άτομα. Ενας με κρατούσε από το χέρι και ο άλλος με βαρούσε.Μου πήραν τα χρήματα που είχα πάνω μου και μετά ήρθε ένα αυτοκίνητομέσα στο οποίο υπήρχε ένα ζευγάρι και τους μάζεψε» περιγράφει τη δική του περιπέτεια ο κ. Ουλάχ, ο οποίος είχε την ατυχία να κουβαλάει πάνω του το μηνιάτικό του (850 ευρώ) εκείνη την ημέρα.

Τ ελευταίος στη σειρά κάθεται ο κ. Αμτζάντ Τζαβέντ. Στους λίγους μήνες που βρίσκεται στην Ελλάδα και δουλεύει στην οικοδομή ο νεαρός Τζαβέντ πρόλαβε να γνωρίσει και τη σκληρότητα του ρατσισμού. «Ηταν 3 Μαρτίου όταν βγήκα από το σπίτι και πήγαινα στο περίπτερο για τσιγάρα.Εκείστην πλατεία με πλησίασαν οκτώ άτομα και άρχισαν να με βαράνε για να μου πάρουν τα λεφτά.Από ένα σημείο και μετά δεν θυμάμαι τίποτα.Μόνο ότι σε κάποια στιγμή με άφησαν και έφυγαν» διηγείται. Αν και ήδη έχουν περάσει δέκα ημέρες από την επίθεση, η μύτη του Τζαβέντ δεν έχει συνέλθει από τον ξυλοδαρμό.

Τα θύματα των επιθέσεων περιγράφουν τους δράστες ως μια ομάδα 15 ατόμων, με δύο κοπέλες ανάμεσά τους, γύρω στα 20-22. «Το μόνο που ζητάμε είναι Δικαιοσύνη.Να μη μας κυνηγούν κάθε μέρα» λένε οι Πακιστανοί. Εχθρικά δεν αντιμετωπίζουν τους μετανάστες μόνο οι ομάδες που τους επιτίθενται αλλά και η Αστυνομία, η οποία όποτε επιχειρούν να καταγγείλουν μια επίθεση εις βάρος τους είτε προσπαθεί να τους αποθαρρύνει από το να καταθέσουν μηνύσεις είτε δεν διερευνά καθόλου τις καταγγελίες τους. «Η Αστυνομία όλο μας λέει: “Ελάτε αύριο”. Δεν μας αφήνει να δώσουμε κατάθεση.Με το ζόρι κάνουμε τις μηνύσεις» σημειώνουν. «Μας έχει συμβεί στο Αιγάλεω, στον Ασπρόπυργο,στην Ελευσίνα.Οι σκοποί στο τμήμα μάς λένε ότι δεν υπάρχει αστυνομικός μέσα, ότι έχουν βγει όλοι περιπολία» σημειώνει ο πρόεδρος του Συλλόγου «Ομόνοια» κ. Αφζάλ Μπατί.

«Αν μας δείρουν και μιλήσουμε, τρώμε κι άλλο ξύλο»
[«Εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους» λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ (ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ/ ΕURΟΚΙΝΙSSΙ) ]
«Εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους» λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ (ΖΩΝΤΑΝΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ/ ΕURΟΚΙΝΙSSΙ)
Πριν από μερικές ημέρες, για πρώτη φορά τα τελευταία δύο χρόνια που παρατηρείται έξαρση κρουσμάτων ρατσιστικής βίας στις δυτικές συνοικίες της Αθήνας, με τη σύμφωνη γνώμη ανακριτή και εισαγγελέα, προφυλακίστηκαν δύο νεαροί που κατηγορούνται για συμμετοχή στις πρόσφατες επιθέσεις. Εναντίον τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για «ληστείες και πρόκληση σωματικών βλαβών κατά συρροή από κοινού».

Το πιο ανησυχητικό από όλα είναι ότι τις ίδιες ημέρες που σημειώνονταν τα περιστατικά στο Αιγάλεω, λίγο πιο πέρα, στον Κολωνό, πολυάριθμη ομάδα μαθητών λυκείου της περιοχής επιτέθηκε και ξυλοκόπησε Πακιστανούς και κατέστρεψε το σπίτι τους. Το χειρότερο, ανάμεσα στους μαθητές δεν ήταν μόνον Ελληνες αλλά και αλλοδαποί δεύτερης γενιάς, γόνοι μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα. Επισήμως αυτή η επίθεση δεν έγινε ποτέ αφού ουδείς την έχει καταγγείλει (πέρα από τον βουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ κ. Φ. Κουβέλη που έφερε το θέμα στη Βουλή), το ζήτημα όμως απασχολεί σοβαρά πια την εκπαιδευτική κοινότητα. Σε μια προσπάθεια να αλλάξει το κλίμα εκπαιδευτικοί ανέλαβαν την πρωτοβουλία να οργανωθεί προβολή της αντιρατσιστικής ταινίας «Η ζωή, τα προβλήματα και τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων». Ακόμη στο πλαίσιο αναστροφής του κλίματος παρουσιάστηκε έκθεση φωτογραφίας και έγινε συζήτηση με τη συμμετοχή εκπαιδευτικών και μαθητών.

Αν και οι παθόντες δυσκολεύονται να απαντήσουν στο ερώτημα γιατί οι ομοεθνείς τους γίνονται θύματα ρατσιστικής βίας, ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας Ελλάδας κ. Τζαβέντ Ασλάμ δίνει μια εξήγηση: «Πλέον εμείς οι Πακιστανοί διεκδικούμε ανοιχτά τα δημοκρατικά μας δικαιώματα και αυτό προφανώς ενοχλεί κάποιους. Επιπλέον η είσοδος του ΛΑΟΣ στη Βουλή έδωσε δύναμη σε αυτούς που θέλουν να μας διώξουν» σημειώνει. «Ωστόσο,αν δεν σταματήσουν όλες αυτές οι επιθέσεις,θα γίνει κακό.Πρέπει όσοι εμπλέκονται σε αυτές να τιμωρηθούν για να μάθουν» τονίζει και προσθέτει: «Δεν γίνεται όποτε μας βλέπουν να τρίβουν τα χέρια τους και να μας χτυπάνε,ούτε βέβαια η Αστυνομία να μη μας επιτρέπει να κάνουμε μηνύσεις».«Αν μας δείρουν και μιλήσουμε,τρώμε κι άλλο ξύλο.Η αδράνεια της Αστυνομίας ενθαρρύνει και επιβραβεύει τους ρατσιστές» λέει ο κ. Ασλάμ.

Στην ερώτηση τι οπλίζει το χέρι παιδιών και επιτίθενται στους συμπατριώτες του η απάντησή του είναι απλή αλλά αποκαλυπτική: «Τα παιδιά ούτε ξέρουν τι θέλουν.Κάποια το περνούν για παιχνίδι.Πρέπει να αφήσουμε τα παιδιά να μορφωθούν και να σέβονται τους νόμους.Είναι ο μόνος τρόπος».
http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=260920

Από τη Νομαρχία Αθηνών σε ιδιοκτήτη αποθήκης, στη Νέα Ιωνία
Τετάρτη, 04.02.09

Χρηματικό πρόστιμο εξήντα χιλιάδων ευρώ επέβαλε η Νομαρχία Αθηνών σε Ελληνα ιδιοκτήτη μετά από καταγγελία πως ο χώρος τον οποίο ενοικίαζε σε Πακιστανούς μετανάστες λειτουργούσε παράνομα ως τζαμί.

Η απόφαση αυτή έφερε για μια ακόμη φορά στην επικαιρότητα το θέμα των λατρευτικών χώρων των αλλοδαπών που ζουν στην Αθήνα, οι οποίοι, όπως λένε, «καταφεύγουν σε αποθήκες και υπόγεια για να ασκήσουν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα και συνήθως καταγγέλλονται από τους περιοίκους», όπως έγινε και στην περίπτωση της Νέας Ιωνίας.

Ερευνα

Οι Πακιστανοί, σύμφωνα με την καταγγελία αλλά και την έρευνα της Πολεοδομίας, είχαν μετατρέψει το χώρο (πρόκειται για μια αποθήκη 200 τ.μ. σε ισόγειο πολυκατοικίας στην περιοχή της Νέας Ιωνίας) σε χώρο θρησκευτικής λατρείας, με αποτέλεσμα να επιβληθεί στον ιδιοκτήτη πρόστιμο για παράνομη αλλαγής χρήσης. Οι περίπου 200.000 μουσουλμάνοι ζουν και εργάζονται στη χώρα μας, η επιθυμία τους ωστόσο για έναν αξιοπρεπή χώρο λατρείας προς το παρόν δεν έχει εισακουστεί. Βεβαίως, προτάσεις από την πλευρά της Πολιτείας υπήρξαν κατά καιρούς, όπως η ανέγερση ισλαμικού τεμένους στον Ελαιώνα ή στην Παιανία, ωστόσο τα σχέδια πάγωσαν.
Σήμερα εκτιμάται πως στην Αθήνα λειτουργούν περίπου 50 τζαμιά, κυρίως σε περιοχές του κέντρου και του Πειραιά.

Με δεδομένο μάλιστα ότι η Ελλάδα είναι η μοναδική χώρα στην Ευρώπη η οποία μέχρι στιγμής δεν έχει προνοήσει για τη λειτουργία επίσημου τζαμιού, οι μουσουλμάνοι, όπως και στην περίπτωση των Πακιστανών, αναγκάζονται να εκτελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα σε υπόγεια και ισόγεια πολυκατοικιών, καθώς και σε γκαράζ.

«Το θέμα είναι πιο σοβαρό. Οι Πακιστανοί πρέπει να έχουν παραδώσει τα κλειδιά του χώρου έως και τις 11 του μηνός. Δεν ξέρω τι επιδιώκουν ορισμένοι. Μάλλον θέλουν να σταματήσουν τη λειτουργία του τζαμιού.

Η Ελλάδα που υποτίθεται ότι είναι μια χώρα με δημοκρατικές αξίες δεν μας αφήνει να ασκήσουμε ελεύθερα τα θρησκευτικά μας δικαιώματα. Πού να πάμε να προσευχηθούμε; Δυστυχώς θέλει τους Πακιστανούς μετανάστες να μένουν στα υπόγεια», λέει ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας κ. Τζαβίντ Ασλάμ, ο οποίος μαζί με την Επιτροπή Κατά του Συμφώνου Μετανάστευσης και Ασύλου της Ε.Ε. θα δώσει σήμερα συνέντευξη Τύπου με θέμα τις ρατσιστικές συμπεριφορές και επιθέσεις σε βάρος των Πακιστανών μεταναστών.

Μια ακόμη επίθεση κατά Πακιστανών σημειώθηκε τα μεσάνυχτα της περασμένης Πέμπτης στην περιοχή της Νίκαιας. Οπως καταγγέλλεται, μια ομάδα νεαρών Ελλήνων εισέβαλε τα μεσάνυχτα της περασμένης Πέμπτης στο σπίτι όπου έμεναν δυο Πακιστανοί, στην περιοχή της Νίκαιας, τους λήστεψε και τους χτύπησε.

ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΒΑΛΙΑ

Ελεύθερος Τύπος

Η τραγική δολοφονία του 15χρονου Αλέξη Γρηγορόπουλου μας έχει συγκλονίσει όλους. Είναι φυσικό να το νιώθουμε παιδί όλων μας αλλά και συμμαθητή μας. Στη θέση του θα μπορούσε να είναι οποιοσδήποτε άλλος. Είναι φυσικό να ξεχειλίζουν τα συναισθήματα οργής, να βγαίνουμε στους δρόμους και να απαιτούμε την τιμωρία των ενόχων και όσων όπλισαν το χέρι τους. Ταυτιζόμαστε με τους μαθητές που πολιορκούν τα αστυνομικά τμήματα, που ξεγυμνώνονται στη ΓΑΔΑ και μοιράζουν λουλούδια, που αντιδρούν με αυθόρμητο και ευφάνταστο τρόπο και απαιτούν να τιμωρηθούν επιτέλους οι ένοχοι: πολιτική και αστυνομική ηγεσία, δολοφόνοι του παιδιού.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι κατανοούν την οργή των νέων ανθρώπων που νοιώθουν όλο και περισσότερο ότι χάνεται η ελπίδα. Παράλληλα, όμως, είναι χρέος όλων μας να αναζητήσουμε με νηφαλιότητα τους τρόπους που θα διασφαλίσουν ότι δε θα ξανασυμβεί ποτέ τέτοιος θάνατος, ότι δε θα ανατροφοδοτείται με πράξεις αντεκδίκησης –και μάλιστα τυφλές- ο αδιέξοδος δρόμος της βίας. Και να μετατρέψουμε τα αισθήματα οργής σε ένα κίνημα για πολιτικές και θεσμικές αλλαγές, για ανατροπή της κουλτούρας της βίας και για ενδυνάμωση της δημοκρατίας και της δημοκρατικής κουλτούρας.

1. Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητάμε την παραίτηση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης καθώς και της ηγεσίας της αστυνομίας.

2. Το κλίμα οργής ήταν ήδη φανερό λόγω των συνεχών σκανδάλων, της περιθωριοποίησης της νεολαίας, των οξυμένων προβλημάτων, της πολιτικής και κοινωνικής κρίσης. Σε αυτό το εύφλεκτο κλίμα, η δολοφονία του Αλέξη ήταν η σπίθα που άναψε τη φωτιά. Η όλη στάση της κυβέρνησης συνεχίζει να ρίχνει λάδι στη φωτιά, που τώρα γίνεται όλο και πιο ανεξέλεγκτη.

3. Ο όλος χειρισμός της δολοφονίας του Αλέξη θυμίζει πολύ τους κυβερνητικούς χειρισμούς σε σχέση με τις πυρκαγιές στα δάση το καλοκαίρι 2007. Με περισσό θράσος η Κυβερνητική Επιτροπή φαίνεται να επιλέγει μια παρόμοια στρατηγική ΚΑΙ για τη σημερινή κρίση.

4. Οι εξοργιστικοί χειρισμοί της κυβέρνησης έχουν δημιουργήσει ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Η απόδοση των πολιτικών ευθυνών θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για να εκτονωθεί σταδιακά η οργή και η κλιμάκωση της βίας. Αν δεν το καταλαβαίνει η κυβέρνηση από μόνη της, χρειάζεται η κοινωνία να της το υπενθυμίσει με αποφασιστικό αλλά μη βίαιο τρόπο.

5. Όσα συμβαίνουν σήμερα αφορούν την ίδια την ποιότητα της δημοκρατίας μας που έχει πληγωθεί όχι μόνο από τη σφαίρα του αστυνομικού αλλά και από την στάση της κυβέρνησης.

Η ρίζα του κακού σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξη βρίσκεται στις ίδιες τις αξίες και την κουλτούρα που, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, καλλιεργείται στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ. με τη στρατιωτική δομή κι εκπαίδευση. Πρέπει να διασφαλισθεί ότι η αστυνομία θα σέβεται τη ζωή των πολιτών, θα προλαμβάνει αντί να πυροδοτεί την ένταση και τις συγκρούσεις, θα χρησιμοποιεί μεθόδους αυτοσυγκράτησης, τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης όπλων.

Η κρίση, όμως, έχει προχωρήσει βαθύτερα, αφορά στις αξίες μιας κοινωνίας που δεν διασφαλίζει ότι τα παιδιά της θα ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε καν εξασφαλίζει ότι θα επιβιώσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ένα ανεξέλεγκτο «όργανο της τάξης». Μια ουσιαστική πρωτοβουλία διαλόγου και αυτοκριτικής της πολιτικής ηγεσίας είναι ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ κίνηση που μπορεί να εκτονώσει την κοινωνική ένταση που έχει προκληθεί.

Πιο αναλυτικά:

Παρακολουθούμε με προσοχή τις κινήσεις της κυβέρνησης, που φαίνεται όμως να υποτιμά τη νοημοσύνη των πολιτών:

· Είναι αδιανόητο να αθωώνει προκαταβολικά ο υπουργός Εσωτερικών την ηγεσία της αστυνομίας από κάθε ευθύνη χωρίς την παραμικρή έρευνα, όταν ο ίδιος ως πολιτικός τους προϊστάμενος έχει ήδη υποβάλει παραίτηση έστω και προσχηματικά.

· Είναι απαράδεκτο να μην έχει διαταχθεί έρευνα για το ποιοι κρύβονται πίσω από την αρχική ανακοίνωση της ΕΛΑΣ για το περιστατικό, που διαστρέβλωνε σκόπιμα τα γεγονότα για να στρέψει την κοινή γνώμη εναντίον του θύματος.

· Είναι προσβλητικό να αποφαίνεται ο πρωθυπουργός ότι δεν υπάρχουν καθόλου πολιτικές ευθύνες, αρνούμενος να αποδεχθεί τις παραιτήσεις των αρμόδιων υπουργών του. Οι πολιτικές ευθύνες είναι δεδομένο ότι υπάρχουν, έστω και μόνο για την παραδοσιακή ατιμωρησία των αστυνομικών που φθάνει μέχρι τη συγκάλυψη περιστατικών όπως η «ζαρντινιέρα» της Θεσσαλονίκης ή οι βασανισμοί μεταναστών στο Αστυνομικό Τμήμα της Ομόνοιας. Καλύπτοντας τους υπουργούς του, ο πρωθυπουργός αναλαμβάνει τις ευθύνες αυτές ο ίδιος προσωπικά.

· Είναι το λιγότερο υποτιμητικό για τη νοημοσύνη μας να δηλώνει αδυναμία η ιατροδικαστική έκθεση να διαπιστώσει κατά πόσο η σφαίρα που έκοψε τη ζωή του Αλέξη είχε ριχθεί κατευθείαν ή όχι.

· Είναι προκλητικό να λέει ο Υπουργός Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης μετά από όσα έχουν γίνει ότι «…θα συνεχίσει να κάνει αυτό που πρέπει…», όταν κανονικά θα έπρεπε να έχει παραιτηθεί η κυβέρνηση.

Η ρίζα του κακού σχετικά με τη δολοφονία του Αλέξη βρίσκεται στις ίδιες τις αξίες και την κουλτούρα που, με ευθύνη όλων των κυβερνήσεων, καλλιεργείται στο εσωτερικό της ΕΛ.ΑΣ.

· Η στρατιωτική δομή και εκπαίδευση, που επισήμως έχει η ΕΛ.ΑΣ. αντίθετα με τις περισσότερες ευρωπαϊκές αστυνομίες, συνδέεται άμεσα με τις αξίες της βίας και της αυταρχικής επιβολής. Αξίζει να ερευνηθεί περισσότερο η εκπαίδευση σε σώματα όπως οι Ειδικοί Φρουροί, ο ρόλος (και η εθνικότητα) ξένων εκπαιδευτών που είχαν κληθεί ενόψει της Ολυμπιάδας του 2004 και η σύνδεσή τους με το διαβόητο «πόλεμο κατά της τρομοκρατίας» που τόσο επιλεκτικά αξιολογεί την ανθρώπινη ζωή.

· Ο συνδυασμός σταθερού μισθού με προοπτικές «δυναμικής επιβολής του νόμου» είναι αναπόφευκτο να ελκύει στην ΕΛ.ΑΣ. πλήθος ατόμων με βίαιη κουλτούρα. Όμως, χωρίς αποτελεσματικούς μηχανισμούς διαλογής που να αποκλείουν τέτοιους ανθρώπους από θεματοφύλακες των δικαιωμάτων μας, και χωρίς θεσμούς διαρκούς και ανεξάρτητης αξιολόγησης κάθε αστυνομικού για περιστατικά βίας και αυταρχισμού, η αστυνομία εύκολα μετατρέπεται σε εστία διαφθοράς και εγκληματικότητας, όπως συχνά διαπιστώνουμε ότι συμβαίνει.

· Οι τονωτικές ενέσεις στο «ηθικό» των αστυνομικών από υπουργούς όπως ο Β. Πολύδωρας, έχουν νομιμοποιήσει στα μάτια αρκετών την αντίληψη ότι η αστυνομία αποτελεί την καρδιά του κράτους και ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα αφορούν κυρίως όσους δεν ενοχλούν την αστυνομία στο έργο της. Ο φόβος των ψήφων του Λ.Α.Ο.Σ. δεν έχει επιτρέψει καμιά συστηματική αναίρεση τέτοιων αντιλήψεων.

Η κρίση έχει προχωρήσει βαθύτερα, αφορά στις αξίες μιας κοινωνίας που δεν διασφαλίζει ότι τα παιδιά της θα ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε καν εξασφαλίζει ότι θα επιβιώσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ένα ανεξέλεγκτο «όργανο της τάξης». Μια ουσιαστική πρωτοβουλία διαλόγου και αυτοκριτικής της πολιτικής ηγεσίας είναι ΜΙΑ ΑΠΑΡΑΊΤΗΤΗ κίνηση που μπορεί να εκτονώσει την κοινωνική ένταση που έχει προκληθεί. Απευθύνουμε έκκληση στα ΜΜΕ να αναδείξουν τα βαθύτερα αίτια της κρίσης και να επικεντρώσουν τη συζήτηση ακριβώς σε αυτά τα θέματα και να μην περιοριστούν στις σπασμένες βιτρίνες για λόγους εντυπωσιασμού.

Τώρα χρειάζεται να απαντήσουμε όλοι, τα πολιτικά κόμματα, οι κοινωνικές οργανώσεις και οι πολίτες, στο κρίσιμο ερώτημα: πώς θα εκπαιδευτεί η αστυνομία ώστε να σέβεται τη ζωή των πολιτών, να προλαμβάνει αντί να πυροδοτεί την ένταση και τις συγκρούσεις, να χρησιμοποιεί μεθόδους αυτοσυγκράτησης, τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης των όπλων; Ας μην ξεχνάμε ότι μια δημοκρατική κοινωνία έχει αναγνωρίσει, τουλάχιστον σε επίπεδο αξιακό και νομοθετικό, ότι ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο ον και ότι η ζωή κάθε ανθρώπου είναι πολύτιμη.

Αλλά και οι συνδικαλιστικοί φορείς και οι αστυνομικοί θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να σταματήσουν να χρεώνονται τις εγκληματικές συμπεριφορές ανθρώπων που δεν διστάζουν να αφαιρέσουν τη ζωή παιδιών όταν έχουν ως αποστολή να «προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία των πολιτών».

Οι Οικολόγοι Πράσινοι ζητάμε, επίσης, άμεσα:

· Να δοθεί στη δημοσιότητα όλος ο υπηρεσιακός φάκελος του δράστη της δολοφονίας και του συνεργού του. Να απαντηθεί αν υπήρχαν καταγγελίες πολιτών για περιστατικά αστυνομικής βίας με συμμετοχή του, ποιοι τις είχαν χειριστεί και ποια ήταν η τύχη τους.

· Να ανακοινωθεί ποιοι αξιολόγησαν, επέλεξαν και διατήρησαν σε θέση Ειδικού Φρουρού σε περιοχή συχνών προστριβών και συγκρούσεων, έναν άνθρωπο γνωστό για βίαιη κουλτούρα και συμπεριφορά.

· Να διερευνηθεί αν υπάρχουν ανάλογες περιπτώσεις αστυνομικών, ιδιαίτερα σε ευαίσθητες περιοχές όπως τα Εξάρχεια.

· Να καταργηθεί η πρόσφατη νομοθετική ρύθμιση που δίνει τα δυνατότητα οπλοφορίας των σεκουριτάδων, ενός ιδιωτικού δηλαδή στρατού.

Παράλληλα θεωρούμε απαραίτητο να επανεξεταστούν:

· Η οπλοφορία των αστυνομικών και οι ασφαλιστικές δικλείδες για τη χρήση των όπλων τους με βάση μάλιστα το πλαίσιο αρχών που θέτει η σχετική σύμβαση του ΟΗΕ.

· Η σκοπιμότητα και ο ρόλος σωμάτων όπως οι Ειδικοί Φρουροί και τα Μ.Α.Τ.

· Η επιδεικτική παρουσία δυνάμεων καταστολής μέσα σε γειτονιές, που αποτελεί καθαρά ελληνικό φαινόμενο.

Εκφράζουμε τη συμπάθειά μας στους απλούς ανθρώπους που έχασαν στις καταστροφές ένα κομμάτι της ζωής τους. Θεωρούμε ότι οι υλικές καταστροφές δε μπορούν να συμψηφιστούν με την ανθρώπινη ζωή, καθώς οι πρώτες μπορούν κατά κανόνα να αποκατασταθούν ενώ η δεύτερη ποτέ. Οι ζημιές που προκλήθηκαν πρέπει και μπορεί να αποκατασταθούν με τη βοήθεια της πολιτείας αλλά ας μην επικεντρωθεί η συζήτηση στις υλικές ζημιές, όταν σήμερα, η ζημιά είναι πολύ βαθύτερη, είναι η ηθική κρίση που αναδεικνύεται με τη δολοφονία του νεαρού παιδιού.

Η ανελέητη χρήση, τέλος, χημικών αερίων από την αστυνομία, δείχνει πλήρη ασέβεια και για την υγεία των πολιτών. Ο χημικός αυτός πόλεμος δεν έχει αποδέκτες μόνο διαδηλωτές, αλλά και κατοίκους και εργαζομένους ευρύτατων περιοχών, ακόμη και ασθενείς νοσοκομείων. Αλλά και το κάψιμο μαγαζιών και κάδων πέρα από τις άλλες διαστάσεις που έχει, ευθύνεται σίγουρα για την επιβάρυνση της ατμόσφαιρας αλλά και της υγείας μας με βαρέα μέταλλα και διοξίνες.

Πιστεύουμε ότι μόνο η μη βίαιη δράση μπορεί να κινητοποιήσει την πλειοψηφία της κοινωνίας, ν’ αλλάξει τα πράγματα και να δικαιώσει τη σύντομη ζωή του Αλέξη. Λογικές κοινωνικού πολέμου και αντιποίνων δίνουν ίσως προσωρινή διέξοδο σε συναισθήματα οργής, αλλά έχουν πολύ μεγαλύτερες παράπλευρες απώλειες, από εκείνες που μας κάνουν να είμαστε αντίθετοι σε κάθε πόλεμο: Καταλήγουν σε θέαμα για τα ΜΜΕ (για τα οποία ό,τι δεν έχει βία και επεισόδια δεν αποτελεί είδηση), επισκιάζουν το θέμα της αστυνομικής βαρβαρότητας, οδηγούν σε αντιλήψεις ότι όποιος δεν είναι μαζί μας είναι με τον αντίπαλο. Είμαστε πλήρως αντίθετοι με λογικές «συλλογικής» τιμωρίας από κάθε πλευρά. Θέλουμε οι κινητοποιήσεις για το θάνατο του Αλέξη να λειτουργήσουν όπως η Γένοβα του 2001, όπου ο όγκος και ο δυναμισμός της ειρηνικής διαδήλωσης κυριάρχησαν απέναντι στη βία και τα επεισόδια, και όχι όπως το Παρίσι του 2005 όπου οι εκτεταμένες καταστροφές άνοιξαν το δρόμο για την άνοδο του Σαρκοζύ στην εξουσία.

Η νεολαία αρνείται ένα μέλλον στο οποίο δε θα έχει ουσιαστικό ρόλο. Αρνείται να είναι άνεργη ή να φυτοζωεί με 700 ευρώ. Είδαμε τα τελευταία χρόνια ότι οργίζεται και με άλλο τρόπο: οργανώνει αυθόρμητες τεράστιες διαμαρτυρίες ενάντια στον εμπρησμό των δασών, κάνει μαζικές ποδηλατοπορείες διεκδικώντας δικαίωμα στην πόλη, συμμετέχει σε κοινωνικές και περιβαλλοντικές οργανώσεις, σε εθελοντικές πρωτοβουλίες και κοινωνικές επιχειρήσεις (second hand, δίκαιου εμπορίου, βιολογικής γεωργίας). Δείχνει το δρόμο της δημιουργίας και της οικοδόμησης ενός άλλου κόσμου που είναι σήμερα εφικτός. Κι ας αναλογιστούν πόσο τους ενισχύουν το κράτος, οι δήμοι, το συνδικαλιστικό κίνημα κλπ.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι αγωνιζόμαστε για μια κοινωνία ελεύθερη από βία, μια κοινωνία που θα χρειάζεται όλο και λιγότερο την αστυνομική προστασία και την κρατική εξουσία.

· Το πρωί της Κυριακής αφιερώσαμε την τελευταία μέρα του συνεδρίου μας στο 15χρονο Αλέξη, τηρώντας σιγή στη μνήμη του και υιοθετώντας ψήφισμα για τη δολοφονία του.

· Με τη λήξη του συνεδρίου, το σύνολο των συνέδρων μας συμμετείχε στην πορεία από το Πολυτεχνείο προς την Αστυνομική Διεύθυνση Αθηνών.

· Αντί για στεφάνι στην κηδεία του, αποφασίσαμε να προσφέρουμε στη μνήμη του συμβολικό ποσό στη Διεθνή Αμνηστία θεωρώντας ότι ο αγώνας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα είναι τώρα ακόμη πιο επίκαιρος.

· Ζητάμε ο Αλέξης να αναγνωριστεί ως θύμα τρομοκρατικής πράξης και η κηδεία του να γίνει με δημόσια δαπάνη

Η Εκτελεστική Γραμματεία Οικολόγων Πράσινων

07 Dec 2008

“Η κυβέρνηση δεν σπαταλάει μόνο τους φυσικούς και οικονομικούς πόρους, μέσα σε ένα κλίμα διαφοράς, σπαταλάει και την ίδια την ανθρώπινη ζωή. Όταν ένας αστυνομικός μπορεί να αφαιρεί εν ψυχρώ τη ζωή ενός ανήλικου με όπλο που του έχει παραχωρήσει η πολιτεία για να προστατεύει τη ζωή των πολιτών, τότε η κρίση είναι πολύ βαθύτερη, είναι κρίση προσανατολισμού της κοινωνίας μας…”

Να παραιτηθεί η ηγεσία του Υπουργείου Εσωτερικών και της Αστυνομίας ζήτησαν οι Οικολόγοι Πράσινοι.

…Η πολιτική ηγεσία της αστυνομίας ευθύνεται για την ελλιπέστατη εκπαίδευση των «οργάνων της τάξης» στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, όπως είναι ο σεβασμός στην ανθρώπινη ζωή. Ευθύνεται, επίσης , για το γεγονός ότι δεν έχει καταφέρει ως τώρα να εκπαιδεύσει τα όργανα της τάξης σε μεθόδους αυτοσυγκράτησης, σε τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης των όπλων τους. Αντίθετα, φαίνεται ότι αυτοί στους οποίους η πολιτεία παραχωρεί την ευθύνη της τήρησης των νόμων και της προστασίας των πολιτών, χρησιμοποιούν το όπλο τους για να επιδείξουν την ισχύ τους απέναντι σε άοπλους ανήλικους, μετανάστες, ακόμα και σε συγγενικά τους πρόσωπα (κυρίως στις συντρόφους τους). Η τόσο συχνή και εντελώς αδικαιολόγητη χρήση των όπλων είναι αποτέλεσμα της ατιμωρησίας ή των ελαφρών ποινών που επιβάλλονται καθώς και της γενικότερα ελλιπούς εκπαίδευσης.

Οι Οικολόγοι Πράσινοι:

· Εκφράζουμε τα συλλυπητήριά μας στους γονείς του δολοφονηθέντος παιδιού.

· Ζητάμε την άμεση παραίτηση της πολιτικής ηγεσίας του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης αλλά και της αστυνομίας μια και έχουν πλήρως την πολιτική ευθύνη για τη δολοφονία του νέου παιδιού. Σε κάθε δημοκρατική χώρα όταν η πολιτική ηγεσία αποτυγχάνει να διαμορφώσει ένα πλαίσιο σεβασμού της ζωής των παιδιών μας είναι αυτονόητο ότι θα πρέπει να παραιτείται. Μετά τις ζαρντινιέρες, τις εκτελέσεις μεταναστών, επιστρέφουμε στο παρελθόν όπου υπήρξαν παρόμοιες εκτελέσεις παιδιών (Καλτεζάς κα). Τίποτα δεν φαίνεται να διδάχθηκε η αστυνομία και η πολιτική ηγεσία.

· Ζητάμε έναν απολογισμό για τις συνέπειες που αντιμετώπισαν όσοι αστυνομικοί σκότωσαν πολίτες, νέα παιδιά, συζύγους, επικαλούμενοι τη δικαιολογία ότι το «όπλο εκπυρσοκρότησε τυχαία» ή ότι «η σφαίρα εξοστρακίστηκε».

Οι Οικολόγοι Πράσινοι κατανοούν την οργή – χωρίς να δικαιολογούν και τη βίαιη αντίδραση – των νέων ανθρώπων που νοιώθουν όλο και περισσότερο ότι η ζωή τους πλήττεται από την ανεργία, την υποβάθμιση της καθημερινής ζωής και τώρα νοιώθουν ότι στα μάτια των «οργάνων της τάξης» δεν φαίνεται να αξίζει ούτε ένα ευρώ. Οι ζημιές που προκλήθηκαν πρέπει και μπορεί να αποκατασταθούν με τη βοήθεια της πολιτείας αλλά ας μην επικεντρωθεί η συζήτηση στις υλικές ζημιές, όταν σήμερα, η ζημιά είναι πολύ βαθύτερη, είναι η ηθική κρίση που αναδεικνύεται με τη δολοφονία του νεαρού παιδιού. Η κρίση έχει προχωρήσει βαθύτερα, αφορά στις αξίες μιας κοινωνίας που δεν διασφαλίζει ότι τα παιδιά της θα ζήσουν σε ένα καλύτερο περιβάλλον, ούτε καν εξασφαλίζει ότι θα επιβιώσουν αν έρθουν αντιμέτωπα με ένα ανεξέλεγκτο «όργανο της τάξης». Μια ουσιαστική πρωτοβουλία διαλόγου και αυτοκριτικής της πολιτικής και αστυνομικής ηγεσίας είναι η μόνη κίνηση που μπορεί να εκτονώσει την κοινωνική ένταση που έχει προκληθεί. Απευθύνουμε έκκληση στα ΜΜΕ να επικεντρώσουν τη συζήτηση ακριβώς σε αυτά τα θέματα και να μην περιοριστούν στις σπασμένες βιτρίνες για λόγους εντυπωσιασμού.

Τώρα χρειάζεται να απαντήσουμε όλοι, τα πολιτικά κόμματα, οι κοινωνικές οργανώσεις και οι πολίτες, στο κρίσιμο ερώτημα: πώς θα εκπαιδευτεί η αστυνομία ώστε να σέβεται τη ζωή των πολιτών, να προλαμβάνει αντί να πυροδοτεί την ένταση και τις συγκρούσεις, να χρησιμοποιεί μεθόδους αυτοσυγκράτησης, τεχνικές μη βίαιης επίλυσης κρίσεων και συγκρούσεων και μη χρήσης των όπλων; Ας μην ξεχνάμε ότι μια δημοκρατική κοινωνία έχει αναγνωρίσει, τουλάχιστον σε επίπεδο αξιακό και νομοθετικό, ότι ακόμα και ο χειρότερος εγκληματίας πρέπει να αντιμετωπίζεται ως ανθρώπινο ον και ότι η ζωή κάθε ανθρώπου είναι πολύτιμη.

Αλλά και οι συνδικαλιστικοί φορείς και οι αστυνομικοί θα πρέπει να αναλάβουν πρωτοβουλίες ώστε να σταματήσουν να χρεώνονται τις εγκληματικές συμπεριφορές ανθρώπων που δεν διστάζουν να αφαιρέσουν τη ζωή παιδιών όταν έχουν ως αποστολή να «προστατεύουν τη ζωή και την περιουσία των πολιτών».

Η Γραμματεία των Οικολόγων Πράσινων

Προπύλαια Δευτέρα 10 Νοεμβρίου

Η ιδέα της αστυνόμευσης και κλεισίματος των συνόρων δεν έχειστα μάτια μου καμμία ηθική δικαιολόγηση. Είναι αντιφατικό τουλάχιστον για τις δυτικές κοινωνίες που έχουν υποτίθεται θεσμοθετήσει νομικά την προστασία των ανθρώπινων δικαιωμάτων να αρνούνται την είσοδο, να διαχωρίζουν με νομικά κατασκευάσματα τους διαμένοντες στην επικράτειά τους σε νόμιμους και παράνομους και να εφαρμόζουν ωμή στρατιωτική βία σε άοπλους που τις περισσότερες φορές μάλιστα χρήζουν άμεσης ανθρωπιστικής βοήθειας.

Στην πράξη η βίαιη αυτή αστυνόμευση γίνεται ανεκτή από την συνείδηση της κοινωνικής πλειοψηφίας των δυτικών κρατών (και μάλιστα υποστηρίζεται θερμά και από μία αυξανόμενη μειοψηφία) διότι η μετανάστευση αυτή δυστυχώς αποτελέι πολιτισμική, κοινωνική και οικονομική απειλή για τις κοινωνίες υποδοχής.

Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε εμείς που απολαμβάνουμε τον άνετο δυτικό τρόπο ζωής είναι ότι η δυστυχία και καταπίεση που εξαναγκάζει τα κύματα των προσφύγων να κατευθυνθούν στα σύνορά μας είναι ταυτόχρονα και αυτή που μας εξασφαλίζει φθηνούς φυσικούς πόρους για να χρηματοδοτήσουμε τον προνομιούχο τρόπο ζωής μας. Οσο λοιπόν δεν αναλαμβάνουμε τις ευθύνες μας για τις κοινωνικές και περιβαλλοντικές επιπτώσεις που προκαλεί ο τρόπος ζωής μας, τόσο θα υφιστάμεθα την εισβολή της δυστυχίας και καταπίεσης στο κατώφλι του σπιτιού μας. Αν καταφέρουμε να υψώσουμε ένα αστυνομικό και στρατιωτικό τείχος ικανό να κρατήσει όλα αυτά τα “κακά” έξω, το μόνο που θα καταφέρουξμε θα είναι να γίνουμε εμείς τα θύματα αυτού του μηχανισμού καταστολής.