czubul

καπου διάβασα το εξής:
στη Wall Street ως επί το πλείστον συγκεντρώνουν κεφάλαια μέσω τεχνικών μαρκετινγκ και τηλεπωλήσεων και όχι απαράιτητα επειδή τα διαχειρίζονται σωστά. Υπάρχει λοιπόν η τεχνική της “τελευταίας μεγάλης συναλλαγής” ως εξής…
Ερχεται ο πελάτης στον χρηματιστή απογοητευμένος γιατί οι επενδύσεις δεν πήγαν καλά όπως ήταν αναμενόμενο αφού ο χρηματιστής τον καθοδήγησε σε μια σειρά συναλλαγών μόνο και μόνο για να εισπράττει προμήθειες. Τότε ο χρηματιστής προκειμένου να βγάλει μια ακόμη μεγάλη τελευταία προμήθεια από τον πελάτη τον οποίο σίγουρα θα χάσει του λέει: “έχω μια σίγουρη πληροφορία, φέρε μου όσα λεφτά έχεις και θα ξανακερδίσουμε όλα τα χαμένα σε μία συναλλαγή”. κατά πάσα πιθανότητα τα λεφτά χάνονται ξανά αλλά μπορεί και όχι. Αυτή είναι η λογική του σχεδίου Πολσον – Φέρτε μου όσα λεφτά σας έμειναν να τα ρίξουμε σε μια τελευταία ζαριά!

Οι Οικολόγοι Πράσινοι πρέπει να έχουν ξεκάθαρη θέση για την κρίση αλλά πρέπει να αναλογισθούμε βαθειά αν η κρίση προέρχεται από την έλλειψη κρατικής παρέμβασης. Στο υπάρχον νομικό και θεσμικό πλαίσιο που γέννησε την κρίση όχι μόνο δεν απουσίαζε η κρατική παρέμβαση αλλά είχε μάλιστα “θεοποιηθεί” ως η μηχανή που γεννά πλούτο.

- Με κρατική παρέμβαση χαμήλωσαν τα επιτόκια και προωθήθηκε η κουλτούρα του δανεισμού σε βαθμό που όλοι βρέθηκαν χρεωμένοι
- Κρατικά μονοπώλια ήταν οι εταιρείες που είχαν σαν καθήκον την μέτρηση του ρίσκου και έβαζαν την βαθμολογία του απόλυτα ασφαλούς στα χαρτοφυλάκια δανείων που τώρα μαζικά χρεοκοπούν
- Το ιστορικό κρατικών παρεμβάσεων σε κάθε μικρή ή μεγάλη οικονομική κρίση ήταν αυτό που οδήγησε τους οικονομικούς παίκτες να αναλάβουν όλο και μεγαλύτερα και πιο παράλογα ρίσκα αφού υπήρχε η πεποίθηση ότι το κράτος πάντα θα καλύπτει τις ζημιές.

Η λύση βέβαια δεν μπορέι να είναι ούτε και ο αχαλίνωτος καπιταλισμός. Στα χρόνια που προηγήθηκαν και που τουλάχιστο εγώ τα παρακολουθώ υπάρχει πλειάδα έγκυρων σχολιαστών που αναδείκνυαν ακριβώς αυτές τις αδυναμίες και προειδοποιούσαν για τα αποτελέσματα που σήμερα βλέπουμε. Δυστυχώς όμως αυτές οι φωνές και παράγοντες της κοινωνίας των πολιτών ήταν πάντα στο περιθώριο των ΜΜΕ και της κρατικής εξουσίας. Αρκετοί είχαν διατυπώσει και συγκεκριμένες προτάσεις ελέγχου και διαχείρισης της κατάστασης. Η λύση για ένα βιώσιμο και υγιές οικονομικό σύστημα βρίσκεται στην ενεργοποίηση και ενίσχυση του δυναμικού που υπάρχει στην κοινωνία των πολιτών για έλεγχο των αγορών και της οικονομίας.

Πρέπει να ζυγίσουμε πολύ την στάση μας. Η κρατική παρέμβαση είναι καταδικασμένη να αποτύχει. Αυτό ισχύει και για το προωθούμενο σχέδιο “σωτηρίας” των 700 δις. Υποστηρίζοντάς το ρισκάρουμε την φήμη μας. Ποντάρουμε σε λάθος “άλογο”.

Η δυναμική της κρίσης βέβαια σίγουρα θα οδηγήσει σε όλο και εντονότερη κρατική παρέμβαση και τολμώ να πώ σε ενίσχυση το αστυνομικού και δικτατορικού χαρακτήρα της πολιτικής εξουσίας. Δεν πρέπει να ταυτίσουμε το χώρο μας με τον φαύλο κύκλο κρατικού αυταρχισμού και έκτακτων μέτρων που σίγουρα θα ακολουθήσει και χωρίς την βοήθειά μας. Η κρίση θα επιλυθεί όταν η κοινωνία των πολιτών εξασφαλίσει το ρόλο που επιβάλλεται να έχει στον έλεγχο της πολιτικής και οικονομικής διαδικασίας. Αυτός πρέπει να είναι ο στόχος μας και αυτό το σύνθημά μας.

Ηδη η κοινωνία των πολιτών δραστηριοποιείται. Στις ΗΠΑ τα γραφεία των βουλευτών τις τελευταίες μέρες έχουν κατακλυσθεί από πρωτοφανή σε αριθμό φαξ, τηλεφωνήματα και email πολιτών που διαμαρτύρονται για το σχέδιο Πόλσον που στην ουσία καταληστεύει τον ήδη χρεοκοπημένο φορολογούμενο πολίτη για να ξελασπώσει τις τράπεζες. Αυτός είναι ο λόγος που ξαφνικά βλέπουμε βουλευτές και γερουσιαστές να διατυπώνουν αντιρρήσεις και να εναντιώνονται. Σίγουρα το έκαναν απλά για τα μάτια του κόσμου και τελικά το σχέδιο ψηφίζεται. Η ίδια λαϊκή κατακραυγή υπάρχει όμως και στην δική μας κοινωνία. Πρέπει να την εκφράσουμε και να μην ταυτιστούμε με πολιτικές που είναι καταδικασμένες να αποτύχουν.

Σφοδρές αντιδράσεις συναντά το σχέδιο της κυβέρνησης Μπους για την “σωτηρία” των χρηματαγορών. Μετά από οργανωμένη εκστρατεία των σημαντικότερων οικονομικών ιστολογίων που προειδοποιούσαν για την κρίση εδώ και χρόνια, χιλιάδες αγανακτισμένοι πολίτες κατακλύζουν τα φαξ, τηλέφωνα και ηλεκτρονικό ταχυδρομείο γερουσιαστών, ζητώντας μπλοκάρισμα του νόμου που στην ουσία σκοπεύει να ξοδέψει τεράστια ποσά των φορολογουμένων, χωρίς κανένα έλεγχο, για να “ξελασπώσει” τις τράπεζες και τους χρηματιστές

… προχωρά ο Αλογοσκούφης. Πριν καν εφαρμοστούν τα φορολογικά μέτρα οδηγούν την οικονομία σε κατήφορο

Πλήγμα στην αγορά από τη φορολογία
Σε πολλούς κλάδους

Στη διεθνή κρίση αλλά κυρίως στο αλαλούμ με τα φορολογικά μέτρα και την επαναφορά των τεκμηρίων διαβίωσης αποδίδουν το «πάγωμα» της δραστηριότητάς τους φορείς των κλάδων των ακινήτων, του λιανικού εμπορίου και της εμπορίας αυτοκινήτων. Είναι ενδεικτικό ότι από τη στιγμή που ο υπουργός Οικονομίας ανακοίνωσε την πρόθεση επαναφοράς των τεκμηρίων, οι νέες παραγγελίες Ι.Χ. μειώθηκαν από 20% έως και 50% στα μεγάλα κυβισμού αυτοκίνητα, ενώ σχεδόν μία στις πέντε παραγγελίες ακυρώθηκε. Πτώση καταγράφεται επίσης τόσο στην οικοδομική δραστηριότητα όσο και στον όγκο των λιανικών πωλήσεων. Η άνοδος των επιτοκίων και η συσσώρευση οφειλών τα προηγούμενα χρόνια οδηγεί τα νοικοκυριά να συγκρατήσουν τις καταναλωτικές τους δαπάνες.

πηγή

http://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_economy_2_20/09/2008_285548

Βλέποντας τη συζήτηση για το Ασφαλιστικό στη χώρα μας αλλά και σε άλλες χώρες, παρατηρούμε το βάρος να πέφτει κυρίως στο θέμα του ύψους των συντάξεων και των ορίων ηλικίας. Το πονηρό σημείο όμως δεν βρίσκεται εκεί αλλά στο θέμα των εισφορών.
Για να γίνει κατανοητό αυτό πρέπει πρώνα να κάνουμε την διάκριση μεταξύ ασφαλιστικών εισφορών και φορολογίας, ασφάλισης και κρατικής πρόνοιας. Ασφάλιση έχουμε όταν συγκεντρώνεται σταδιακά με περιοδικές καταβολές κάποιο κεφάλαιο, το οποίο επενδύεται και αφού φτάσει σε ένα προϋπολογισμένο μέγεθος, γίνεται δυνατό από τα κέρδη της επένδυσης να περισσεύει κάθε μήνα η κάθε χρόνο ένα ποσό για έξοδα διαβίωσης του ασφαλισμένου χωρίς να καταναλώνεται το αρχικό κεφάλαιο. Αυτό ισχύει είτε πρόκειται για δημόσιο ασφαλιστικό ταμείο, είτε για ιδιωτική εταιρεία ασφάλισης, είτε για κάποιον που διαχειρίζεται την προσωπική του περιουσία. Κρατική πρόνοια από την άλλη πλευρά υπάρχει όταν το κράτος αφιερώνει ένα μέρος από τα φορολογικά του έσοδα για να καλύψει τις ανάγκες αυτών που δεν μπορούν να εργαστούν.
Σήμερα ένας εργαζόμενος με μισθό 1.000 ευρώ (στο χέρι) καταβάλει ασφαλιστικές εισφορές 40% δηλαδή περίπου 500 ευρώ σε εισφορές εργοδότη και εργαζομένου δηλαδή περίπου 6.000 ευρώ το χρόνο. Αφαιρώντας κάποιο ποσό για ιατρική κάλυψη περισεύουν περίπου 5.000 ευρώ το χρόνο για να επενδυθούν σε κάποιο πρόγραμμα σύνταξιοδότησης. Αν υποθέσουμε τιμαριθμικές αναπροσαρμογές 3% και ότι υπάρχει η μαγική επένδυση που αποδίδει 7% κάθε χρόνο (όπως υπόσχονται πολλά προγράμματα), θα έπρεπε να συγκεντρώσει ο τυχερός αυτός εργαζόμενος περίπου 1.000.000 ευρώ μετά από 30 χρόνια ασφάλισης! Από την απόδοση αυτού του κεφαλαίου (7% = 70.000 ανά έτος) σίγουρα θα μπορούσε ο ασφαλιστικός οργανισμός να καλύπτει άνετα τα έξοδα λειτουργίας του και να καταβάλει και την σύνταξη του εργαζομένου. Η πραγματικότητα όμως απέχει πολύ από αυτό τον μαγικό και ουτοπικό υπολογισμό για πολλούς λόγους που θα πρέπει να αποτελέσουν θέμα άλλης μελέτης
Στην πραγματικότητα σήμερα οι δημόσιοι ασφαλιστικοί οργανισμοί λαμβάνουν και χρησιμοποιούν σήμερα αυτά τα 5.000 ευρώ των εισφορών του εργαζομένου για να καλύψουν τις τρέχουσες ανάγκες διαβίωσης των ασφαλισμένων που δεν εργάζονται καθώς και τις υπέρογκες ανάγκες λειτουργίας τους. Ο,τι περισσεύει (και σε πολλους οργανισμούς τα τελευταία χρόνια δεν περισεύει τίποτα) το “δανείζουν” στο κράτος με επιτόκια κάτω του πραγματικού πληθωρισμού για να καλύψει και αυτό με την σειρά του άλλες τρέχουσες ανάγκες.
Δύο συμπεράσματα βγαίνουν από τα παραπάνω. Το πρώτο είναι ότι στην ουσία δεν έχουμε να κάνουμε με σύστημα ασφάλισης που λειτουργεί με όρους επένδυσης και αξιοποίησης κεφαλαίου και κακώς χρησιμοποιείται παραπλανητικά ο όρος “Ασφαλιστικό”. Εχουμε στην ουσία να κάνουμε με ένα σύστημα κρατικής πρόνοιας όπου το κράτος χρησιμοποιεί τις ασφαλιστικές εισφορές, που άμεσα εισπράττει, για την κάλυψη όχι μόνο των τρεχουσών αναγκών διαβίωσης αυτών που δεν εργάζονται πλέον, αλλά και ποικίλων άλλων κρατικών αναγκών και προγραμμάτων. Το δεύτερο και σημαντικότερο συμπέρασμα που ακολουθεί είναι ότι οι εισφορές που καταβάλλουν οι εργαζόμενοι ως δήθεν ασφαλιστικές αποτελούν στην ουσία μια άμεση και βαριά φορολογία των εργαζομένων (πάνω από 50% αν συνυπολογιστεί και ο καθεαυτού φόρος εισοδήματος) τα έσοδα της οποίας χρησιμοποιούνται για την κάλυψη τρεχουσών αναγκών του Κράτους. Αυτό είναι που πρέπει πρωτίστως να απασχολήσει την συζήτηση και τις διεκδικήσεις των εργαζομένων.